กระจก
คำว่า กระจก มาจากภาษาเขมรว่า กญฺจก่ (อ่านว่า ก็อญ-จ็อก) ซึ่งมาจากคำภาษาบาลีสันสกฤตว่า กาจ (อ่านว่า กา-จะ)
คำว่า กระจก หมายถึง แก้วที่ทำเป็นแผ่น. คำว่า กระจก เมื่อประสมกับคำอื่น ได้คำประสม เช่น กระจกเงา หมายถึง กระจกที่สะท้อนภาพเหมือนจริง ใช้สำหรับส่องหน้า. กระจกฝ้า หมายถึง กระจกที่แสงลอดผ่านได้บ้าง แต่ตาไม่สามารถมองทะลุผ่านไปเห็นวัตถุอีกข้างหนึ่งได้. กระจกหุง หมายถึง กระจกบาง มีสีต่าง ๆ ใช้ประดับอาคาร วัตถุ หรือเครื่องใช้เป็นต้น. นอกจากนี้ ส่วนใสของตา มีรูปกลม ใส พื้นหน้านูนออก พื้นหลังหวำ ประกอบอยู่ส่วนหน้าของดวงตา เรียกว่า กระจกตา. ในภาษาไทยมักจะเรียกกระจกเหล่านี้ว่า กระจก โดยมีบริบทบอกให้รู้ว่าหมายถึงกระจกชนิดใด แต่ถ้าต้องการให้ชัดเจนก็ใช้คำประกอบตามลักษณะของกระจกนั้น ๆ
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.