กำราบ
กำราบ (อ่านว่า กำ-หฺราบ) ออกเสียงว่า [กำ-หฺราบ] ไม่ใช่ [กำ-ราบ]. เพราะตัว ก ซึ่งเป็นอักษรกลางนำเสียงวรรณยุกต์ของตัว ร ซึ่งเป็นอักษรต่ำเดี่ยวให้ผันตาม. เมื่อแผลง กราบ เป็น กำราบ. อำนาจการนำของตัว ก ยังมีอยู่ จึงทำให้พยางค์หลังมีเสียงวรรณยุกต์เอกตามตัว ก ไปด้วย. กำราบ จึงอ่านว่า [กำ-หฺราบ]
กำราบ แปลว่า ทำให้เข็ดหลาบ ทำให้กลัว ทำให้ยอม เช่น ผู้อำนวยการโรงเรียนคนนี้เข้มงวดมาก สามารถกำราบนักเรียนให้อยู่ในระเบียบ.
กำราบ เป็นคำที่แผลงมาจากคำว่า กราบ. ซึ่งหมายถึงอาการแสดงความเคารพด้วยการประนมมือเสมอหน้าผาก แล้วน้อมศีรษะลงจนมือที่ประนมนั้นจดลงที่พื้น. ถ้ากราบพระจะแบมือที่ประนมนั้นออกด้วย. การก้มลงจนถึงพื้นหรือการแบมือราบลง เป็นเครื่องหมายแสดงอาการว่าเคารพอย่างสูงสุด คือทำตัวให้ราบต่ำลงที่สุดเท่าที่จะทำได้. คำว่า กราบ ตามรูปศัพท์ก็แปลว่า ทำให้ราบ หรือ การทำให้ราบลง.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๗ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.