กินหมาก
หมาก เป็นชื่อเรียกปาล์มชนิดหนึ่ง ผลมีรสฝาด คนสมัยก่อนนิยมเคี้ยวเนื้อลูกหมากกับใบพลู ปูนแดง กานพลู และพิมเสน เรียกว่า กินหมาก. การกินหมากเป็นเพียงแต่การเคี้ยวให้แหลกเช่นเดียวกับการเคี้ยวหมากฝรั่ง ไม่ได้กลืนลงคอ และขณะเคี้ยวจะมีน้ำหมากอยู่ในปากจึงต้องบ้วนน้ำหมากทิ้ง. ถ้ากินหมากอยู่ในบ้านจะมีกระโถนสำหรับบ้วนน้ำหมาก เมื่อเคี้ยวไปนาน ๆ จนหมากมีรสจืดจึงคายทิ้ง. ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรีมีนโยบายให้เลิกการกินหมากเพราะคนกินหมากจะบ้วนน้ำหมากตามถนนหนทางทำให้สกปรกเลอะเทอะ.
การเคี้ยวหมากคำหนึ่งจนจืดนั้นใช้เวลาระยะหนึ่ง จึงมีสำนวนว่า ชั่วเคี้ยวหมากจืด.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๔ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.