ข้าราชการการเมือง-ข้าราชการพลเรือน (๓๑ มีนาคม ๒๕๕๓)

          ข้าราชการ ตามนิยามในพจนานุกรม ศัพท์กฎหมายไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน ฉบับพิมพ์ครั้งที่ ๒ (แก้ไขเพิ่มเติม) นิยามว่า บุคคลซึ่งรับราชการโดยได้รับเงินเดือนจากเงินงบประมาณรายจ่ายหมวดเงินเดือน เช่น ข้าราชการพลเรือน ข้าราชการการเมือง ข้าราชการครู ข้าราชการทหาร ข้าราชการฝ่ายตุลาการ

          ข้าราชการการเมือง คือบุคคลซึ่งรับราชการในตำแหน่งข้าราชการการเมืองดังต่อไปนี้ ๑. นายกรัฐมนตรี ๒. รองนายกรัฐมนตรี ๓. รัฐมนตรีว่าการกระทรวง ๔. รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ๕. รัฐมนตรีว่าการทบวง ๖. รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวง ๗. รัฐมนตรีช่วยว่าการทบวง ๘. ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ๙. ที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี ๑๐. ที่ปรึกษารัฐมนตรี และที่ปรึกษารัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี

          ๑๑. เลขาธิการนายกรัฐมนตรี ๑๒. รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง ๑๓. โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ๑๔. รองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ๑๕. เลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ๑๖. ประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ๑๗. เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวง ๑๘. ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวง ๑๙. เลขานุการรัฐมนตรีว่าการทบวง ๒๐. ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการทบวง    (พระราชบัญญัติ ระเบียบข้าราชการการเมือง พ.ศ. ๒๕๓๕ มาตรา ๔) ถ้าข้าราชการการเมืองซึ่งดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาหรือสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรด้วย ได้รับเงินประจำตำแหน่งหรือเงินเพิ่ม สำหรับสมาชิกสภาดังกล่าวแล้ว ไม่มีสิทธิได้รับเงินเดือนและเงินประจำตำแหน่งในฐานะข้าราชการการเมืองอีก (มาตรา ๖)

          ข้าราชการพลเรือน คือ บุคคลซึ่งได้รับบรรจุและแต่งตั้ง ตามพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๕๑ ให้รับราชการ โดยได้รับเงินเดือนจากเงินงบประมาณในกระทรวง กรมฝ่ายพลเรือน (พระราชบัญญัติ ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๔) ส่วนตัวผู้เขียนทำงานเป็นข้าราชการพลเรือน ที่ราชบัณฑิตยสถานค่ะ.

รัตติกาล  ศรีอำไพ