คนไม่มีแฟน (๒๔ กันยายน ๒๕๕๑)

          ไม่ได้คิดจะทำให้ใครสะเทือนใจนะคะ แต่จะเขียนถึงภาวะของสังคมในปัจจุบันที่มีคนโสดกันมากมายโดยทั่วไปทุกคนก็คงทราบกันดีอยู่แล้วว่า คนไม่มีแฟน หรือ คนโสด หมายถึง ไม่มีคู่ ยังไม่มีสามีหรือภรรยา แต่ทางประชากรศาสตร์ มีการศึกษากันมากกว่านั้น กล่าวคือ โสด (single) เป็นสถานภาพสมรสของบุคคลที่ไม่เคยสมรส (never married) อย่าเพิ่งงงนะคะ เพราะว่า สถานภาพสมรส (marital status) จะแบ่งเป็น ๒ กลุ่มใหญ่ คือ สถานภาพไม่เคยสมรส (never married) และสถานภาพเคยสมรส (ever married) กลุ่มแรกก็จะเป็นคนโสดล้วน ๆ  ส่วนกลุ่มหลังก็จะเป็นคนที่สมรสแล้วและยังอยู่ร่วมกับคู่สมรส หรือแยกกันอยู่ หรือหย่ากันแล้ว หรืออีกกรณีคือ คู่สมรสถึงแก่กรรมหรือตายจากกันไปนั่นเอง  แต่ที่จะเขียนถึงวันนี้คือ บุคคลกลุ่มแรกที่ดำรงสถานภาพโสดไปนาน ๆ  จนถึงขั้นครองโสดถาวร ซึ่งคณะกรรมการจัดทำพจนานุกรมศัพท์ประชากรศาสตร์  แห่งราชบัณฑิตยสถาน อธิบายไว้ว่า  การครองโสดถาวร  หรือ celibacy หมายถึง การที่บุคคลดำรงสถานภาพสมรสเป็นโสดอยู่ตลอดชีวิต นักประชากรศาสตร์ให้ความสนใจการครองโสดถาวร เพราะมีผลต่อภาวะเจริญพันธุ์โดยตรง โดยเฉพาะการครองโสดถาวรของหญิง โดยทั่วไปถือว่าประชากรหญิงโสดที่อายุ ๕๐ ปี ขึ้นไป ซึ่งเป็นวัยสิ้นสุดภาวะเจริญพันธุ์ เป็นกลุ่มที่ครองโสดถาวร ทั้งนี้ปัจจัยทางวัฒนธรรมและระดับการพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคมเป็นปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อค่านิยมและทัศนคติเกี่ยวกับการแต่งงานและการครองโสดถาวร และจากการที่ผู้หญิงมีความเป็นตัวของตัวเองและมีอิสระมากขึ้นจึงทำให้อัตราการครองโสดถาวรมีมากขึ้นด้วย อย่างไรก็ตาม แม้ในทางทฤษฎีจะอธิบายว่า สังคมที่ชายหญิงมีจำนวนแตกต่างกันมาก อาจจะทำให้ประชากรส่วนหนึ่งหาคู่แต่งงานไม่ได้ และอาจส่งผลให้ประชากรส่วนนั้นต้องครองโสดถาวรได้ก็จริง แต่ในทางปฏิบัติแล้วความแตกต่างระหว่างประชากรชายและหญิงในสังคมทั่วไปก็ไม่ได้มากจนส่งผลกระทบต่อการครองโสดถาวร ฉะนั้นก็สบายใจได้นะคะว่าคู่กันแล้วคงไม่แคล้วกันไปได้.

        จินดารัตน์   โพธิ์นอก