ครุ
คำว่า ครุ (อ่านว่า คะ -รุ) มาจากคำภาษาบาลี ว่า ครุ (อ่านว่า คะ -รุ) ภาษาสันสกฤตใช้ว่า คุรุ
ภาษาไทยคำว่า ครุ เมื่อใช้เป็นคำศัพท์ในวิชาการประพันธ์ หมายถึงคำที่มีเสียงหนัก ได้แก่คำที่มีตัวสะกด เช่น นก งาน เพื่อน และคำที่ใช้สระเสียงยาว เช่น กา สี ดู รู้ แม่ พ่อ. คำว่า ครุ เมื่อใช้เป็นส่วนต้นของคำอื่น มีความหมายแตกต่างกัน ๒ ความหมาย คือ หมายถึง หนัก ในคำว่า ครุภัณฑ์ ครุกรรม และหมายถึง ครู ในคำว่า ครุศาสตร์
ครุภัณฑ์ แปลว่า สิ่งที่หนัก หมายถึง สิ่งของเครื่องใช้ที่ทนทานอยู่ได้นานจำพวก ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ ตรงข้ามกับ วัสดุ ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ใช้หมดสิ้นไป อย่างกระดาษ ดินสอ ปากกา.
ครุศาสตร์ ใช้เป็นชื่อวิชาทางการศึกษา คือ วิชาที่สอนผู้ที่จะเป็นครูให้รู้วิชาเกี่ยวกับการศึกษาและการสั่งสอนอบรมเยาวชน และเรียกผู้สอนวิชาความรู้นั้นว่า ครู.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.