ครุ

          คำว่า ครุ (อ่านว่า คะ -รุ) มาจากคำภาษาบาลี ว่า ครุ (อ่านว่า คะ -รุ)  ภาษาสันสกฤตใช้ว่า  คุรุ    

          ภาษาไทยคำว่า ครุ เมื่อใช้เป็นคำศัพท์ในวิชาการประพันธ์ หมายถึงคำที่มีเสียงหนัก ได้แก่คำที่มีตัวสะกด เช่น นก  งาน  เพื่อน  และคำที่ใช้สระเสียงยาว เช่น กา สี ดู รู้ แม่ พ่อ.  คำว่า ครุ เมื่อใช้เป็นส่วนต้นของคำอื่น มีความหมายแตกต่างกัน ๒ ความหมาย คือ หมายถึง หนัก ในคำว่า ครุภัณฑ์ ครุกรรม และหมายถึง ครู ในคำว่า ครุศาสตร์ 

          ครุภัณฑ์  แปลว่า สิ่งที่หนัก  หมายถึง  สิ่งของเครื่องใช้ที่ทนทานอยู่ได้นานจำพวก ตู้ โต๊ะ เก้าอี้  ตรงข้ามกับ วัสดุ  ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ใช้หมดสิ้นไป อย่างกระดาษ ดินสอ ปากกา.   

          ครุศาสตร์   ใช้เป็นชื่อวิชาทางการศึกษา  คือ  วิชาที่สอนผู้ที่จะเป็นครูให้รู้วิชาเกี่ยวกับการศึกษาและการสั่งสอนอบรมเยาวชน และเรียกผู้สอนวิชาความรู้นั้นว่า ครู.

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.