ครู
คำว่า ครู มาจากคำภาษาบาลีว่า ครุ (อ่านว่า คะ -รุ). ภาษาสันสกฤตใช้ว่า คุรุ แปลว่า หนัก ผู้มีความประพฤติน่าเคารพ ผู้สั่งสอนศิษย์.
ครู คือผู้ที่สั่งสอนศิษย์ ถ่ายทอดความรู้ให้แก่ศิษย์. ครูเป็นผู้ที่ทำให้กระบวนการเรียนรู้สั้นลง. โดยทั่วไปมักเรียกผู้สอนในโรงเรียนอนุบาล โรงเรียนประถมและโรงเรียนมัธยมว่า ครู. ผู้บริหารโรงเรียนอนุบาลและโรงเรียนประถมศึกษามักเรียกว่า ครูใหญ่. ผู้ที่สอนและฝึกให้มีความรู้ทางด้านศิลปะก็เรียกว่า ครู เช่น ครูนาฏศิลป์ ครูโขน ครูดนตรี ครูช่าง. ผู้ให้ความรู้และฝึกด้านการทหารก็เรียกว่าครู เช่น ครูฝึก. ในกองทัพเรือ ทหารผู้มีอาวุโสน้อยกว่าก็จะเรียกทหารผู้มีอาวุโสมากกว่าว่า ครู เพราะถือว่านายทหารผู้ใหญ่นั้นสามารถให้ความรู้ในด้านใดด้านหนึ่งได้. คำว่า ครู ใช้เป็นคำนำหน้าชื่อและเป็นสรรพนามเรียกผู้ที่เป็นครูนั้นด้วย.
คำว่า ครู มีพยัญชนะต้นตัว คร ควบ ต้องออกเสียงควบกล้ำให้ชัด
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๓ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.