“ควั่น” กับ “ฟั่น”

          ในเมื่อเป็นคนไทย ผู้เขียนก็คาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ต้องเข้าใจและต้องใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องตามหลักภาษา ดังนั้น จึงเป็นหน้าที่ของคนไทยทุกคนที่ต้องศึกษาค้นคว้าภาษาไทยให้ถ่องแท้ และเรื่องที่ผู้เขียนมีความเห็นว่า ต้องกำหนดให้ดี คือ เรื่องของคำที่พ้องเสียงกัน หากไม่กำหนดให้ดี อาจทำให้ใช้ผิดหลักภาษาได้ (เป็นความประสงค์ของผู้เขียนที่ใช้คำว่า “ต้อง” ไม่ใช้คำว่า “ควร”) บทความนี้ ขอเสนอคำพ้องเสียง คือ “ควั่น” “ฟั่น” และแถมท้ายด้วย “ขวั้น”

          คำว่า “ควั่น” อ่านว่า คฺวั่น พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ อธิบายไว้ว่า
เป็นนาม หมายถึง ที่ต่อขั้วผลไม้หรือดอกที่เป็นรอยรอบเช่นที่ก้านผลขนุนหรือทุเรียนเป็นต้น
เป็นกริยา หมายถึง ทำให้เป็นรอยด้วยคมมีดโดยรอบ
เป็นวิเศษณ์ เรียกอ้อยที่ควั่นให้ขาดออกเป็นข้อ ๆ ว่า อ้อยควั่น

          คำว่า “ฟั่น” เป็นกริยา มีความหมาย ๒ ประการ
ประการแรก หมายถึง คลึงสิ่งเป็นเส้นหลายเส้นให้เข้าเกลียวกัน เช่น ฟั่นด้าย นำป่านหรือปอเป็นต้นมาตีเกลียวให้เป็นเชือก เรียกว่า ฟั่นเชือก คลึงขี้ผึ้งที่มีไส้อยู่ภายในให้เป็นเล่มเทียน เรียกว่า ฟั่นเทียน
ประการที่ ๒ หมายถึง มืดมัว ยุ่งเหยิง ปะปน

          คำว่า “ขวั้น” อ่านว่า ขฺวั้น พจนานุกรมฯ อธิบายว่า เป็นภาษาถิ่นอีสานและปักษ์ใต้ เป็นนาม หมายถึง หัวขั้ว เช่น และผูกเป็นขวั้นแขวนวง

          ต่อไปนี้ ผู้เขียนคาดหวังว่า คงไม่มีใครฟั่นเฝือ คือ ไม่มีใครใช้ปะปนกันระหว่าง “ควั่น” กับ “ฟั่น” จนไม่เกิดอาการฟั่นเฟือนเป็นแน่

สำรวย นักการเรียน