คอเสื้อ

          พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ ให้บทนิยามคำ คอเสื้อ ว่า ส่วนของเสื้อที่ชิดคอหรือที่คว้านให้เป็นวงเพื่อสวมหัวได้ ส่วนประกอบของคอเสื้อ มีแบบต่าง ๆ เช่น คอตั้ง คอแบะ ในบทความนี้ ผู้เขียนขอนำศัพท์ที่เกี่ยวกับคอเสื้อแบบต่าง ๆ ที่มีนิยามไว้ในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ มาอธิบาย เช่น

          คอกระเช้า ใช้เรียกเสื้อคอกลมคว้านกว้างลึกทั้งข้างหน้าและข้างหลัง มีจีบรูดตรงคอ ตัวหลวม ว่า เสื้อคอกระเช้า ใช้เป็นเสื้อชั้นในแบบเก่าของผู้หญิง คอกลม หมายถึง ลักษณะคอเสื้อที่ตัดกลม ไม่มีปก คอกะลาสี หมายถึง ปกเสื้อแบบกะลาสี ด้านหน้ารูปแหลมแบะออก ด้านหลังเป็นแผ่นรูปสี่เหลี่ยม คอเชิ้ต หมายถึง ปกเสื้อแบบติดคอ ปลายปกแหลม มีสาบเชื่อมระหว่างปกกับตัวเสื้อเพื่อเสริมให้ปกตั้งขึ้น คอซอง หมายถึง ผ้าผูกคอแบบหนึ่ง ผูกใต้คอปกเสื้อกะลาสี; ซอกที่อยู่หัวเรือหรือท้ายเรือ คอถ่วง หมายถึง คอเสื้อที่ใช้ผ้าเฉลียงตัด ทําให้มีลักษณะจีบถ่วงเป็นชั้น ๆ คอบัว หมายถึง ปกเสื้อแบบติดคอ ปลายปกมน คอแบะ หมายถึง ปกเสื้อชนิดที่มีสาบตอนบนแบะออก ส่วนที่แบะออกและส่วนที่เป็นปกจะเป็นแบบใดก็ได้ คอปาด ใช้เรียกเสื้อที่มีคอตัดปาดตรงจากไหล่ซ้ายถึงไหล่ขวาว่า เสื้อคอปาด คอพับ ใช้เรียกเสื้อชั้นนอกที่คอพับลงมาว่า เสื้อคอพับ คอวี หมายถึง คอเสื้อที่ตัดแหลมตรงกลางคล้ายรูปตัว V คอรูปตัววี หรือ คอแหลม ก็เรียก คอแหลม หมายถึง คอเสื้อที่ตัดแหลมตรงกลางคล้ายรูปตัว V คอวี หรือ คอรูปตัววี ก็เรียก คอฮาวาย หมายถึง ปกเสื้อชนิดปลายแหลม สาบแบะออกตอนบนให้รับกับปก.

รัตติกาล ศรีอำไพ