คำสรรพนามในภาษาอินโดนีเซีย ตอนที่ ๑ (๒ กันยายน ๒๕๕๖)

          ในภาษาอินโดนีเซียมีการใช้คำสรรพนามที่ค่อนข้างจะซับซ้อนตามลักษณะของสังคมอินโดนีเซีย ซึ่งจะต้องคำนึงถึงระบบอาวุโส ระดับความสนิทสนม ประเพณีในเครือญาติ หน้าที่การงาน และฐานะทางสังคม

          เมื่อต้องการใช้สรรพนามแทนตัวผู้พูดที่พูดกับบุคคลทั่วไปในลักษณะที่เป็นทางการ จะใช้คำว่า saya ซา ยา หมายถึง ผม ดิฉัน เช่น Saya guru ซา ยา กู รู หมายความว่า “ดิฉันเป็นครู” guru กู รู แปลว่า “ครู” ถ้าต้องการพูดกับคนที่สนิทกัน ผู้มีอาวุโสเสมอกัน หรือผู้น้อยพูดกับผู้ใหญ่ ใช้คำว่า aku อา กู หมายถึง ฉัน ผม หนู เช่น Aku pergi ke sekolah อา กู เปอร์ กี เกอ เซอ โก ละฮ์ หมายความว่า “ฉันไปโรงเรียน” pergi เปอร์ กี แปลว่า “ไป” ke เกอ เป็นคำบุพบทบอกสถานที่ sekolah เซอ โก ละฮ์ แปลว่า “โรงเรียน“

          เมื่อต้องการใช้สรรพนามแทนตัวผู้พูดที่มีมากกว่า ๑ คน ซึ่งเป็นบุคคลทั่วไป ใช้คำว่า kami กา มี หมายถึง พวกเรา เช่น kami mahasiswa กา มี มา ฮา ซิซ วา หมายความว่า “พวกเราเป็นนักศึกษา” mahasiswa มา ฮา ซิซ วา แปลว่า “นักศึกษา“ สำหรับสรรพนามที่ใช้แทนตัวผู้พูดหลายคนซึ่งรวมถึงผู้ฟังด้วย ใช้คำว่า kita กี ตา หมายถึง เราซึ่งรวมผู้ฟังด้วย เช่น kita pergi ke sekolah กี ตา เปอร์ กี เกอ เซอ โก ละฮ์ หมายความว่า “เราไปโรงเรียน” คำว่า “เรา” ในที่นี้รวมทั้งผู้พูดและผู้ฟัง

          สำหรับสรรพนามที่ใช้แทนตัวผู้ฟังก็มีหลายแบบ ถ้าใช้แทนผู้ฟังที่เป็นผู้ชายซึ่งอยู่ในช่วงวัยกลางคนขึ้นไปหรือมีตำแหน่งหน้าที่การงานเป็นที่เคารพนับถือ ใช้ว่า bapak บา ปะก์ เช่น Siapa nama Bapak เซีย ปา นา มา บา ปะก์ หมายความว่า “คุณชื่ออะไร” ถ้าใช้แทนผู้ฟังที่เป็นผู้หญิง ใช้ว่า ibu อี บู เช่น Siapa nama ibu เซีย ปา นา มา อี บู หมายความว่า “คุณชื่ออะไร” Siapa เซีย ปา แปลว่า “ใคร” nama นา มา แปลว่า “ชื่อ”

          คำสรรพนามแทนตัวผู้ฟังยังมีอีกมาก จะได้พูดต่อในคราวหน้า

ส่าหรี สุฮาร์โย เขียน
ชลธิชา สุดมุข สรุป