คำเรียกชื่อพื้นที่สูง พื้นที่สูงหรือที่สูงเป็นลักษณะภูมิประเทศแบบหนึ่ง ตรงกับศัพท์ภาษาอังกฤษคำว่า highland พจนานุกรมศัพท์ภูมิศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๙ อธิบายว่าหมายถึง บริเวณพื้นที่ที่ประกอบไปด้วยภูเขาและที่ราบสูง ในภาษาไทยมีคำที่ใช้เรียกพื้นที่สูงหรือที่สูงอยู่หลายคำ เช่น เนิน เขา โคก มอ ภู จอม ภูเขา ดอย คำเหล่านี้มีความหมายทั่วไปตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ ดังนี้ เนิน หมายถึง โคกขนาดใหญ่ที่ค่อยลาดสูงขึ้นจากระดับพื้น เช่น เนินดิน เนินเขา เขา หมายถึง เนินที่นูนสูงขึ้นไปเป็นจอมเด่น โคก หมายถึง ที่ดินที่นูนสูงขึ้นคล้ายเนิน แต่เตี้ยกว่า มอ หมายถึง เนินดินเล็ก ๆ อย่างภูเขา หรือหมายถึงเขาจำลองที่ทำไว้ดูเล่นในบ้าน ภู หมายถึง เนินที่สูงขึ้นเป็นจอม คำว่า จอม หมายถึง ยอดที่สูงสุดของสิ่งที่มีฐานใหญ่ปลายเรียวเล็กขึ้นไป เช่น จอมเขา ภูเขา หมายถึง พื้นที่ที่มีระดับสูงขึ้นจากบริเวณรอบ ๆ ตั้งแต่ ๖๐๐ เมตรขึ้นไป ดอย หมายถึง ภูเขาภาษาไทยถิ่นยังมีคำที่ใช้เรียกพื้นที่สูงแตกต่างกันไปตามถิ่นฐานที่ตั้ง ในภาษาถิ่นเหนือ มีคำว่า ม่อน ที่หมายถึง เนินเขาหรือยอดเขา ภาษาถิ่นใต้ มีคำว่า ควน ที่หมายถึงเนินหรือเขาดิน ตัวอย่างของม่อนและควนที่ปรากฏในอักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย ซึ่งได้เผยแพร่ไว้ในเว็บไซต์ของราชบัณฑิตยสถานแล้ว เช่น ม่อนล้าน เป็นชื่อดอยตั้งอยู่ในตำบลสันทราย อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ มีความสูง ๑๐๑๙ เมตร แต่ถ้าเป็นดอยที่แบ่งเขตจังหวัดระหว่างตำบลเวียง อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย กับตำบลป่าตุ้ม และตำบลป่าไหน อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ จะมีความสูง ๑๖๗๗ เมตร ควนเคร็ง เป็นเขาตั้งอยู่ใน ตำบลเคร็ง อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช สูง ๑๔๒ เมตร ควนลาปัง เป็นเขาในทิวเขาสันกาลาคีรีซึ่งแบ่งเขตแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศมาเลเซีย ในตำบลสำนักแต้ว อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา สูง ๑๒๐ เมตร. อารี พลดี |