จำนำ
คำว่า จำนำ หมายถึง ประจำ ผู้ซื้อขายหรือติดต่อกันเป็นประจำ เรียกว่า เจ้าจำนำ. นอกจากนี้ จำนำ หมายถึงให้ไว้เป็นประกันว่าจะชำระหนี้ตามสัญญา. เรียกสถานที่รับจำนำว่า โรงจำนำ หรือ โรงรับจำนำ
ในสมัยก่อนคำว่า จำนำ มีความหมายอย่างหนึ่งว่า ประกัน เรียกผู้ที่เป็นตัวประกันว่า จำนำ. เช่น ในจดหมายเหตุพระราชกิจรายวัน ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ภาค ๑๙ มีข้อความว่า “ได้แต่งกรมการสืบจับได้ตัวอ้ายกรานมาคนหนึ่ง บิดาอ้ายก๋งเป็นจำนำคนหนึ่ง” ผู้ร้ายคืออ้ายกรานกับอ้ายก๋ง จับได้แต่อ้ายกราน จึงจับบิดาของอ้ายก๋งเป็นจำนำแทน. ในอักขราภิธานศรับท์ ให้ความหมายของคำ จำนำ ไว้ความหมายหนึ่งว่า เมื่อมาจับคนใดคนหนึ่งไม่ได้ก็จับเอาคนอื่นไปแทนตัว. มีตัวอย่างบุคคลที่ถูกจำนำในประวัติศาสตร์ไทยคือ สมเด็จพระนเรศวรมหาราชต้องประทับอยู่ที่ประเทศพม่าหลายปีในฐานะตัวจำนำ. คำว่า ตัวจำนำ ในสมัยโบราณนั้น ปัจจุบันใช้ว่า ตัวประกัน
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.