ชีปะขาว
คำว่า ชีปะขาว พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ให้ความหมายว่า นักบวชนุ่งขาว. คำนี้ สันนิษฐานว่า มาจากคำว่า ชีผ้าขาว.
ชี ในที่นี้เป็นคำที่คนไทยโบราณใช้เป็นคำเรียกนักบวชชายทั่วไปด้วยความยกย่อง. ชีผ้าขาว ต่อมากร่อนลงเป็นคำว่า ชีผขาว. มีหลักฐานปรากฎอยู่ในเรื่องมหาชาติคำหลวง ตอนพรานเจตบุตรบริภาษชูชกว่า มีเจตนาร้ายแล้วยังแกล้งทำตัวเป็นคนถือศีล “ด่งงชีผขาว”. ต่อมา ชีผขาว จึงกลายเป็น ชีปะขาว อย่างที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน.
ผู้เขียน ศ. ดร.กาญจนา นาคสกุล ราชบัณฑิต ประเภทวรรณศิลป์ สาขาวิชาภาษาไทย สำนักศิลปกรรม