ตะเกียง
ตะเกียง เป็นคำไทย มี ๓ ความหมาย ความหมายแรก หมายถึง เครื่องใช้สำหรับตามไฟให้แสงสว่าง มีชื่อเรียกต่าง ๆ กันไป ตามลักษณะของเชื้อเพลิงหรือรูปร่าง เช่น ตะเกียงน้ำมัน ตะเกียงแก๊ส ตะเกียงเจ้าพายุ ตะเกียงรั้ว ตะเกียงลาน. ตะเกียงที่ใช้จุดให้แสงสว่างนี้ ใช้ลักษณนามว่า ดวง เช่น ตะเกียงดวงนี้แสงริบหรี่เต็มที สงสัยน้ำมันจะหมด
ตะเกียงในความหมายที่ ๒ หมายถึงหน่อสับปะรดที่แตกออกมาที่ขั้วของผล และหมายถึงหน่อกล้วยไม้ประเภทหวายที่แตกออกจากยอดของต้นเดิม เกษตรกรใช้ตะเกียงปลูกขยายพันธุ์
ความหมายที่ ๓ ใช้ในความเปรียบหมายถึงนัยน์ตา ในสำนวนว่า ตะเกียงดับ หมายถึง ตาปิดจนมองไม่เห็นเพราะถูกชกเป็นต้น เช่น นักมวยของเราตะเกียงดับไปข้างหนึ่งแล้ว
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๓ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.