บ้องแบ๊ว
บ้องแบ๊ว หมายถึง มีสีหน้าและแววตาใสซื่อบริสุทธิ์อย่างเด็กไร้เดียงสาแลดูน่ารัก มักใช้ว่า ทำหน้าบ้องแบ๊ว หรือ ทำตาบ้องแบ๊ว เช่น เจ้าตูบกระโดดงับช่อดอกไม้ในมือผมไปฟัดจนเละ พอผมดุเสียงดังก็เอียงคอทำตาบ้องแบ๊ว ผมจะตีก็ตีไม่ลง. ตาหนูเล่นซนบนโซฟา อยู่ๆ ก็ตกตุ้บลงมาบนพื้นพรม แล้วทำหน้าบ้องแบ๊ว
คำว่า บ้องแบ๊ว สันนิษฐานว่าเป็นคำเดียวกับคำว่า บั้งแบว ในบทละครนอกเรื่องสังข์ศิลป์ชัยและสังข์ทอง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ดังในสังข์ทองมีข้อความว่า
มันน่าเชยน่าชมสมประกอบ พอชอบทำนองหม่อมน้องสาว
หูตาบั้งแบวเหมือนแมวคราว เขาเล่าลืออื้อฉาวช่างไม่อาย
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.