ประจัญ-ประจัน
คำที่ออกเสียงว่า ปฺระ-จัน มี ๒ คำ คำแรกคือ ประจัญ เขียน ญ หญิง สะกด และอีกคำหนึ่งคือ ประจัน เขียน น หนู สะกด
คำว่า ประจัญ (ญ หญิง สะกด) มาจากคำว่า ผจญ (อ่านว่า ผะ-จน) เขียน ผ ผึ้ง จ จาน ญ หญิง หรือ ผจัญ (อ่านว่า ผะ-จัน) เขียน ผ ผึ้ง จ จาน ไม้หันอากาศ ญ หญิง หมายถึง ต่อสู้. ใช้ในคำว่า ประจัญบาน คำว่า บาน เขียน บ ใบไม้ สระอา น หนู หมายถึง รบอย่างตะลุมบอน เช่น พอยกทัพมาถึงชายแดน
ทั้งสองฝ่ายก็เข้าประจัญบานกัน
ส่วนคำว่า ประจัน (น หนู สะกด) หมายถึง เผชิญหน้ากัน ต่อกัน ชนกัน ใช้ในคำว่า ประจันหน้า หมายถึง เผชิญหน้ากัน อยู่ต่อหน้ากัน เช่น อย่าปล่อยให้สองฝ่ายนั่นประจันหน้ากันเลย เดี๋ยวจะเกิดเรื่อง. นอกจากนั้น คำว่า ประจัน ยังหมายถึง กั้นเป็นส่วนสัด เช่น ฝาประจันห้อง.
คำว่า ประจัญ (ญ หญิง สะกด) กับคำว่า ประจัน (น หนู สะกด) เป็นคนละคำกัน
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๐ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.