ปลาราหู

          คนไทยนิยมปล่อยสัตว์เพื่อเป็นการทำบุญกันมานานตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน โดยหนึ่งในสัตว์ที่นิยมปล่อยคือ ปลา ซึ่งปัจจุบันมีปลามากมายหลายชนิดที่พ่อค้าแม่ค้านำมาจำหน่ายให้ผู้มีใจบุญใจกุศลซื้อไปปล่อยกัน เช่น ปลาดุก ปลาหมอ ปลาราหู ในที่นี้จะขอกล่าวถึงปลาราหูที่กำลังเกิดความคลาดเคลื่อนในการเรียกชื่ออยู่ในขณะนี้ คณะกรรมการจัดทำอนุกรมวิธานสัตว์ แห่งราชบัณฑิตยสถาน ได้อธิบายเกี่ยวกับปลาราหูไว้ดังนี้

          ปลาราหูเป็นปลากระเบนทะเล ลักษณะทั่วไปคล้ายปลากระเบนนก แต่มีเนื้อยื่นเป็นแผ่นคล้ายใบหูอยู่ที่มุมขอบนอกปลายสุดของหัวข้างละอันใช้ตะล่อมอาหารซึ่งเป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กเข้าปาก ปากอยู่ใต้ส่วนหัว หางยาวเป็นเส้น ไม่มีครีบหาง มีครีบหลังขนาดเล็กที่โคนหางและอาจมีเงี่ยงหรือไม่มี ด้านข้างลำตัวเป็นครีบอกที่แผ่ออกไปเป็นมุมแหลมคล้ายปีกนก โผขึ้นผิวน้ำได้ ขนาดลำตัวกว้างตั้งแต่ ๑–๙ เมตร ทุกชนิดมีด้านบนลำตัวสีดำ 

          ส่วนปลาที่เรียกชื่อผิดเป็นปลาราหูนั้น ที่จริงแล้วคือ ปลาเทศบาล ซึ่งเป็นปลาน้ำจืดนำเข้ามาจากต่างประเทศ มีถิ่นกำเนิดอยู่ในแม่น้ำเขตร้อน ทวีปอเมริกาใต้ ไม่มีเกล็ด แต่มีแผ่นกระดูกลักษณะเป็นเหลี่ยมมีมุมแหลมทำหน้าที่คล้ายเกราะเรียงต่อกันปกคลุมทั้งหัวและตัว ลำตัวยาว ท้องแบน ส่วนหัวใหญ่และโหนกนูน แล้วลู่เรียวไปถึงคอดหาง ปากเป็นรูปรีอยู่ทางด้านใต้ของหัวเป็นปากดูด จึงเป็นที่มาของชื่อ ซักเกอร์ (Sucker) ตาเล็กอยู่ใกล้แนวสันหัว ครีบต่าง ๆ ยกเว้นครีบก้นมีขนาดใหญ่ ขอบปลายครีบหางเว้า ลำตัวและครีบมีลายเส้นหรือขดสีเทาดำหรือน้ำตาลดำบนพื้นลำตัวสีเหลืองหรือน้ำตาลอ่อน หัวมีจุดสีดำ ส่วนด้านท้องมีสีขาวหรือเทา ขณะเป็นปลาขนาดเล็กนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกทั้งเพื่อช่วยกำจัดสิ่งปฏิกูลและคราบไคลตลอดจนตะไคร่น้ำ เมื่อปลาโตขึ้นจะมีความทนทานและสามารถอยู่ได้ดีในแหล่งน้ำจืดทั่วไป เป็นปลาหวงถิ่น หากินตามพื้นท้องน้ำและว่องไวในเวลากลางคืน กลางวันจะกบดาน ปลาขนาดเล็กอาจใช้ปากดูดเกาะห้อยตัวได้ ขนาดยาวได้ถึง ๕๓ เซนติเมตร.

พรรษา  ไทรงาม