ฝาสำหรวด
ฝาสำหรวด เป็นชื่อฝาเรือนแบบหนึ่งของเรือนไทยภาคกลางแบบเรือนเครื่องสับ ฝาเรือนแบบนี้ใช้มาดั้งเดิม โครงของฝาทำด้วยไม้ไผ่หรือไม้กระบอกหรือไม้เนื้อแข็ง วางตามแนวตั้งเป็นระยะห่างกันประมาณ ๑ ฝ่ามือ ด้านในของโครงใช้ไม้ไผ่ซีกตียึดโครงตามแนวนอน แล้วกรุด้วยจากหรือวัสดุอื่น ฝาสำหรวดอาจใช้แผ่นไม้ขนาดเล็กตีถี่ ๆ ตามแนวนอนโดยไม่ต้องใช้วัสดุอื่นกรุก็ได้
คำว่า ฝาสำหรวด อาจจะมาจากภาษาเขมรว่า สฺรวจ (อ่านว่า สะ -ร้วจ) แปลว่า สูง แหลม โดยเทียบลักษณะของฝาที่เป็นไม้ตามแนวตั้ง ทำให้เป็นส่วนสูง
คำว่า สำหรวด บางคนเข้าใจว่าเขียนเหมือน สำรวจ ที่แปลว่า ตรวจสอบ ตรวจตรา อันที่จริงเป็นคนละคำกัน
สำหรวด ในคำว่า ฝาสำหรวด พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ กำหนดให้เขียนว่า สำหรวด
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.