พระตำหนัก
คำว่า ตำหนัก เป็นคำที่มาจากคำภาษาเขมรว่า ฎาก่ (อ่านว่า ดัก) แปลว่า วาง ใส่. คำว่า ฏาก่ แผลงเป็นคำนามด้วยการเติมหน่วยคำเติมกลาง หรือ infix ํณ (อ่านว่า อำ-นอ) เป็นคำว่า ฎํณาก่ (อ่านว่า ด็อม-นัก) แปลว่า ที่พัก ที่วาง ที่จอดรถ สถานีรถไฟ เวที และใช้เป็นคำเรียกพระราชวังที่ประทับของพระมหากษัตริย์ว่า พระฎํณาก่ (อ่านว่า เปฺรี๊ยะ-ด็อม-นัก)
ในภาษาไทย ใช้คำว่า พระตำหนัก หมายถึงเรือนที่ประทับของพระมหากษัตริย์และพระราชวงศ์ชั้นสูง เช่น พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์ พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ พระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ พระตำหนักจักรีบงกช. และใช้คำว่า ตำหนัก หมายถึง เรือนที่ประทับของพระราชวงศ์ชั้นพระองค์เจ้าและหม่อมเจ้า เช่น ตำหนักพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพวงสร้อยสอางค์.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.