พล่อย
คำว่า พล่อย เป็นคำวิเศษณ์ หมายถึง อาการที่พูดง่าย ๆ โดยไม่ไตร่ตรองว่าจะเกิดความเสียหายอย่างใดหรือไม่ ใช้กับคำว่า ปาก หรือคำว่า พูด เป็นปากพล่อย พูดพล่อย เช่น อย่าเป็นคนปากพล่อย เห็นอะไรคิดอะไรก็พูดออกไปทันที ควรไตร่ตรองเสียก่อนว่าคำพูดของเราจะทำให้เกิดความเสียหายกับผู้ใดหรือไม่. คนที่พูดพล่อยมักต้องเสียใจเมื่อไม่อาจแก้ไขถ้อยคำของตนได้ ถ้าคำพูดนั้นทำให้เกิดความเสียหายหรือความบาดหมางแก่ผู้อื่น
ใช้เป็นคำซ้ำว่า พล่อย ๆ ก็มี ในคำว่า ปากพล่อย ๆ พูดพล่อย ๆ เช่น อย่าเที่ยวรับปากใครพล่อย ๆ ถ้าทำไม่ได้ คนเขาจะไม่นับถือ. คนปากพล่อย ๆ อย่างเขา เขายังไม่รู้ข้อมูลจริง แต่ไปกล่าวหา ก็เลยถูกฟ้องหมิ่นประมาท.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๖ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.