ภารตะ
ภารตะ มาจากคำภาษาสันสกฤตว่า ภารต (อ่านว่า พา-ระ -ตะ) ประเทศอินเดียใช้เป็นชื่อเรียกประเทศ. คำว่า ภารต ปรากฏในแสตมป์ ธนบัตร และเอกสารราชการต่างๆ ของอินเดีย
ภารตะ แปลว่า ลูกหลานของท้าวภรตะ (อ่านว่า พะ –ระ -ตะ) หรือ แว่นแคว้นแห่งท้าวภรตะ. ท้าวภรตะเป็นวีรบุรุษในตำนานของอินเดีย ตามตำนานกล่าวว่าเป็นโอรสที่เกิดแต่ท้าวทุษยันต์ (อ่านว่า ทุด-สะ-ยัน) กับนางศกุนตลา (อ่านว่า สะ -กุน-ตะ -ลา) ท้าวภรตะเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ คนอินเดียภาคภูมิใจมาก จึงอ้างว่าคนอินเดียทั้งหลายเป็นลูกหลานของท้าวภรตะ. ในภาษาไทยใช้คำว่า ภารตะ หมายถึง ชาวอินเดีย และเรื่องที่เกี่ยวกับประเทศอินเดีย เช่น ดินแดนภารตะ ชาวภารตะ ภารตนิยาย (อ่านว่า พา-ระ-ตะ-นิ-ยาย) หมายถึงนิยายอินเดีย ภารตวิทยา คือ วิชาที่ศึกษาเกี่ยวกับวัฒนธรรม ประเพณี และความรู้อื่น ๆ เกี่ยวกับประเทศอินเดีย.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๘ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.