มักง่าย
มักง่าย ประกอบด้วยคำว่า มัก แปลว่า ชอบทำ กับคำว่า ง่าย. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ให้ความหมายคำ มักง่าย ว่า มีนิสัยชอบเอาแต่ความสะดวกเข้าว่า หมายถึง ลักษณะของคนที่ไม่ประณีต เมื่อจะทำสิ่งใดที่ต้องใช้ความพยายามหรือความอดทนทำให้ถูกต้องก็ไม่ยอมทำ ทำอะไรง่าย ๆ พอให้พ้นตัว ทำง่าย ๆ โดยไม่นึกถึงว่าสิ่งที่ตนทำนั้นจะทำความเดือดร้อนให้ผู้อื่นหรือไม่ เช่น คนบางคนมักง่ายทิ้งขยะไปตามถนนแทนที่จะเดินไปทิ้งที่ถังขยะ. อย่ามักง่ายจอดรถซื้อของขวางทางผู้อื่น ควรจอดรถตรงที่ที่ควรจอด.
เขมรรับคำว่า มักง่าย ของไทยไปใช้เป็นคำว่า มาก่งาย (อ่านว่า เมีย็ก-เงียย) แปลว่า ดูถูก.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.