ลักษณะภาษามาเลเซีย ภาษามาเลเซียว่าเป็นภาษารูปภาษาคำติดต่อ (Agglutinative Language) ที่อยู่ในสาขา Nusantara [นู-ซัน-ตา-รา] ในตระกูลภาษา Austronesia ภาษาที่มีลักษณะเป็นภาษาคำติดต่อ คือ มีรากศัพท์ (root) แล้วมีการสร้างคำโดยการเติมหน่วยคำ (morpheme) เพื่อแสดงหน้าที่ทางไวยากรณ์และกำหนดความหมายในประโยคในภาษามาเลเซียมีการเติมหน่วยคำ ๔ ชนิด คือ เติมหน่วยคำข้างหน้ารากศัพท์ เช่น เติม ber- หน้า jalan [จา-ลัน] ซึ่งเป็นคำนาม หมายถึง “ถนน” เมื่อเติมแล้วเป็น berjalan [เบอร์-จา-ลัน] ทำให้เป็นคำกริยา หมายถึง “เดินเดินทาง ดำเนินงาน” เติมหน่วยคำข้างหลังรากศัพท์ เช่น เติม –an หลัง jalan เป็น jalanan [จา-ลา-นัน ] ทำให้เป็นคำนาม หมายถึง “เส้นทาง ถนน ตรอก ซอย”นอกจากนี้ ยังมีการเติมหน่วยคำทั้งข้างหน้าและข้างหลังรากศัพท์ เช่น เติม per หน้า jalan และเติม an หลัง jalan เป็น perjalanan [เปอร์-จา-ลา-นัน] ทำให้เป็นคำนาม หมายถึง “การเดินทาง การเคลื่อนที่ พฤติกรรม” และเติมหน่วยคำแทรกระหว่างคำหรือเติมกลางคำ เช่น แทรก –em– กลางคำ gilang [กิ-ลัง ] ซึ่งเป็นคำคุณศัพท์ หมายถึง “สุกสกาว สดใส” เมื่อแทรกกลางคำแล้วเป็น gemilang [เกอ-มิ-ลัง] ทำให้เป็นคำคุณศัพท์ หมายถึง “สุกสว่าง สดใส งดงาม” การเติมกลางคำมีน้อย มักใช้ในร้อยกรองเมื่อต้องการเสียงคล้องจอง หรือจังหวะจำนวนพยางค์เพื่อความไพเราะภาษามาเลเซียมีลักษณะแตกต่างจากภาษาไทยหลายอย่าง อาทิ เป็นภาษาคำติดต่อที่สร้างคำด้วยการเติมหน่วยคำ ไม่มีระบบเสียงวรรณยุกต์ซึ่งหมายความว่าเสียงสูงต่ำไม่ได้ทำให้ความหมายเปลี่ยนไปสุมาลี นิมมานุภาพ เขียน |