ลักษณะภาษาอินโดนีเซีย ภาษาอินโดนีเซียอยู่ในตระกูลภาษามาลาโยโพลินีเชียนหรือออสโตรนีเชียน เช่นเดียวกันกับภาษามาเลเซีย มีลักษณะคล้ายกับภาษามาเลเซียหลายอย่าง เช่น ไม่มีระบบเสียงวรรณยุกต์ การสร้างคำในภาษาอินโดนีเซียจะเอาคำศัพท์ที่เป็นรากศัพท์มาเติมหน่วยคำเติมหน้าหรือหน่วยคำเติมหลังเพื่อแสดงหน้าที่ทางไวยากรณ์และกำหนดความหมาย ซึ่งจะทำให้คำเหล่านั้นมีความหมายแตกต่างกันไป เช่น รากศัพท์ tulis [ตูลิซ] แปลว่า “เขียน” หากจะสร้างเป็นคำนามก็เติม pe [เปอ] ข้างหน้า เป็น penulis [เปอนูลิซ] แปลว่า “นักเขียน” หรือ เติม –an [อัน] ข้างหลังเป็น tulisan [ตูลีซัน] แปลว่า “งานเขียน” หรือ “ลายมือ” ส่วนโครงสร้างทั่วไปของประโยคเป็นแบบ ประธาน + กริยา + กรรม เช่น Saya minum kopi [ซายา มีนุม โกปี] แปลว่า “ฉันดื่มกาแฟ”เมื่อต้องการบอกให้รู้ว่าคำกริยานั้น ๆ เกิดขึ้นเมื่อใด จะเติมคำบอกเวลาในประโยค เช่น คำว่า Kemarin [เกอมาริน] แปลว่า “เมื่อวาน” และ Besok [เบโซะก์] แปลว่า “พรุ่งนี้” ประโยค Kemarin saya minum kopi [เกอมาริน ซายา มีนุม โกปี] แปลว่า “เมื่อวานฉันดื่มกาแฟ” และประโยค Besok saya akan minum susu [เบโซะก์ ซายา อากัน มีนุม ซูซู] แปลว่า “พรุ่งนี้ฉันจะดื่มนม” คำว่า minum [มีนุม] ซึ่งแปลว่า “ดื่ม” นั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูปคำขยายและคำชี้เฉพาะจะเหมือนกับที่ใช้ในภาษาไทยคือจะอยู่หลังคำนาม เช่น sepatu hitam [เซอปาตู ฮีตัม] แปลว่า “รองเท้าดำ” คำว่า sepatu [เซอปาตู] แปลว่า “รองเท้า” และคำว่า hitam [ฮีตัม] แปลว่า “ดำ”การแสดงความเป็นเจ้าของนั้นจะเอาคำนามนำหน้าคำสรรพนามหรือคำนามที่แสดงว่าเป็นเจ้าของ เช่น kunci saya [กุนจี ซายา] แปลว่า “กุญแจของฉัน” คำว่า kunci [กุนจี] แปลว่า “กุญแจ” และคำว่า saya [ซายา] แปลว่า “ฉัน”ส่าหรี สุฮาร์โย เขียนชลธิชา สุดมุข สรุป |