วัย…

          ช่วงอายุของชีวิตมีด้วยกันหลายช่วง  ช่วงอายุหรือเรียกกันอีกอย่างว่า วัย ก็มีหลายวัย  ซึ่ง พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ให้นิยามความหมายวัยต่าง ๆ ไว้มากมาย นิยามเหล่านั้นมีดังนี้

          วัยเป็นคำนามหมายถึง เขตอายุ หรือระยะของอายุ เช่น วัยเด็ก วัยหนุ่มสาว วัยชรา  วัยที่แยกตามช่วงอายุมีหลายช่วงคือ  วัยอุ้มเป็นวัยของเด็กก่อนวัยจูง  วัยจูงเป็นวัยของเด็กระหว่างวัยแล่นกับวัยอุ้ม  วัยแล่นเป็นวัยของเด็กถัดจากวัยจูง  วัยทารกเป็นวัยเด็กเล็ก ๆ ที่ยังไม่เดียงสาคือยังไม่รู้ผิดรู้ชอบตามปรกติสามัญ  วัยเด็กเป็นวัยที่ยังมีน้อยอายุ  วัยรุ่นเป็นวัยที่มีอายุประมาณ ๑๓-๑๙ ปี เรียกวัยนี้อีกอย่างหนึ่งว่า วัยกำดัด  ส่วนวัยขบเผาะเป็นคำวิเศษณ์คือวัยของเด็กหญิงที่เพิ่งเริ่มแตกเนื้อสาว  วัยหนุ่มสาวเป็นวัยที่มีอายุพ้นวัยเด็ก นับตามความนิยมตั้งแต่ ๑๕-๓๐ ปี  แยกเรียกเป็นวัยสาวใช้แก่หญิงและวัยหนุ่มใช้แก่ชายเป็นวัยที่มีอายุพ้นวัยเด็ก นับตามความนิยมตั้งแต่ ๑๕-๓๐ ปี  วัยนี้ยังเป็นวัยคะนองคือเป็นวัยหนุ่มสาวที่ชอบสนุกสนาน หรือวัยหนุ่มสาวที่กำลังฮึกห้าวอีกด้วย  แต่เมื่อมีอายุครบ ๑๘ ปีบริบูรณ์แล้วก็เป็นผู้ใหญ่  เข้าสู่วัยกลางคนซึ่งเป็นวัยที่มีอายุพ้นวัยหนุ่มสาวแต่ยังไม่แก่ มีช่วงอายุประมาณ ๓๐-๕๐ ปี  เมื่อพ้นวัยนี้จะเข้าสู่วัยชราซึ่งเป็นวัยที่ต่อจากวัยกลางคน คือมีอายุเกิน ๖๐ ปี 

          นอกจากวัยที่กล่าวถึงด้วยช่วงอายุแล้ว ยังมีบทนิยามที่เกี่ยวกับวัยไว้อีกคือ วัยฉกรรจ์ใช้กับชายที่อยู่ในวัยหนุ่มซึ่งมีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง  วัยงามเป็นคำนามที่ใช้เรียกลักษณะของหญิงที่ดูงามทุกวัย เป็นลักษณะอย่างหนึ่งในเบญจกัลยาณี ซึ่งหญิงควรมีลักษณะงาม ๕ ประการ คือ ๑. ผมงาม ๒. เนื้องามคือเหงือกและริมฝีปากแดงงาม ๓. ฟันงาม ๔. ผิวงาม และ๕. วัยงามคือ ดูงามทุกวัย  และสุดท้ายวัยวุฒิเป็นคำนามหมายถึงความเป็นผู้ใหญ่โดยอายุ  คำวัยวุฒินี้เป็นคำที่มักใช้เอ่ยถึงคู่กับคุณวุฒิซึ่งเป็นคำนามเช่นกันหมายถึงความรู้ความสามารถของบุคคล หรือระดับการศึกษา เช่น เขามีคุณวุฒิเหมาะจะเป็นครู

   พัชนะ  บุญประดิษฐ์