วุฒิ
วุฒิ (อ่านว่า วุด-ทิ) เขียน ว แหวน สระอุ ฒ ผู้เฒ่า สระอิ มาจากภาษาบาลี วุฑฺฒิ (อ่านว่า วุด-ทิ) เขียน ว แหวน สระอุ ฑ มณโฑ ฒ ผู้เฒ่า สระอิ. เมื่อภาษาไทยนำมาใช้ ตัดตัว ฑ มณโฑ ซึ่งเป็นตัวสะกดออก คำว่า วุฒิ หมายความว่า ภูมิรู้ ความเจริญ ความงอกงาม ความเป็นผู้ใหญ่. คำนี้ถ้าเป็นส่วนท้ายของคำสมาสออกเสียงว่า [วุด] เช่น ชาติวุฒิ (อ่านว่า ชาด-ติ-วุด). วัยวุฒิ (อ่านว่า วัย-ยะ-วุด). คุณวุฒิ (อ่านว่า คุน-นะ-วุด). ถ้าเป็นส่วนหน้าของคำสมาส ออกเสียงว่า [วุด-ทิ] เช่น วุฒิสภา (อ่านว่า วุด-ทิ–สะ-พา). วุฒิบัตร (อ่านว่า วุด-ทิ-บัด). วุฒิภาวะ (อ่านว่า วุด-ทิ-พา-วะ)
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๙ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๐ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.