ว่าด้วยกฎหมาย (๒)
ครั้งก่อนได้ทราบกันแล้วว่ารัฐธรรมนูญถือเป็นกฎหมายสูงสุด กฎหมายอื่นจะขัดหรือแย้งไม่ได้ ครั้งนี้จึงนำคำที่เกี่ยวข้องกับรัฐธรรมนูญคือ พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ และคำกฎหมายอื่นที่มีลำดับศักดิ์รองลงมา จากพจนานุกรมศัพท์กฎหมายไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พิมพ์ครั้งที่ ๔ เมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๖ มาเสนอดังนี้
พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ (organic acts) หมายถึง รูปแบบของกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นตามคำแนะนำและยินยอมของฝ่ายนิติบัญญัติในเรื่องที่รัฐธรรมนูญกำหนดไว้เป็นการเฉพาะ เช่น เรื่องเกี่ยวกับการเลือกตั้ง พรรคการเมือง ศาลรัฐธรรมนูญ และรัฐธรรมนูญกำหนดหลักเกณฑ์ในการเสนอ การพิจารณาและการตรวจสอบความชอบด้วยรัฐธรรมนูญไว้เป็นพิเศษแตกต่างจากพระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ (Act of Parliament) หมายถึง รูปแบบของกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นโดยคําแนะนําและยินยอมของฝ่ายนิติบัญญัติ
พระราชกำหนด (Emergency Decree; Royal Ordinance) หมายถึง รูปแบบของกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นให้มีผลใช้บังคับไปพลางก่อนตามคำแนะนำของฝ่ายบริหาร เนื่องจากเป็นกรณีฉุกเฉินที่มีความจําเป็นเร่งด่วน พระราชกำหนดตราขึ้นเพื่อประโยชน์ในอันที่จะรักษาความปลอดภัยของประเทศ ความปลอดภัยสาธารณะ ความมั่นคงในทางเศรษฐกิจของประเทศ หรือป้องปัดภัยพิบัติสาธารณะตามเงื่อนไขที่กำหนดในรัฐธรรมนูญ พระราชกำหนดเมื่อได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภาแล้วมีผลใช้บังคับเป็นพระราชบัญญัติ
พระราชกฤษฎีกา (Royal Decree) มีความหมาย ๒ ความหมาย ความหมายแรกหมายถึง กฎหมายรูปแบบหนึ่งที่ตราขึ้นในสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และความหมายที่ ๒ หมายถึง บทบัญญัติแห่งกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นโดยอาศัยอํานาจตามรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ หรือพระราชกําหนด เพื่อใช้ในการบริหารราชการแผ่นดิน.
กนกวรรณ ทองตะโก