ศีล
คำว่า ศีล มาจากคำภาษาสันสกฤตว่า ศีล (อ่านว่า สี-ละ) เขียน ศ ศาลา และคำภาษาบาลีว่า สีล (อ่านว่า สี-ละ) แปลว่า ปรกติ หมายถึง ความปรกติของกายและวาจา. ลักษณะที่เป็นปรกติของกายและวาจาคือการไม่ประพฤติผิด ใช้กายและวาจาเบียดเบียนผู้อื่น ทำความเดือดร้อนให้ผู้อื่น. การรักษากายวาจาให้เป็นปรกติขั้นพื้นฐานในทางพระพุทธศาสนามี ๕ ข้อ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนควรยึดถือปฏิบัติให้เป็นปรกติ ได้แก่ ไม่ทำร้ายเข่นฆ่าหรือทำให้ชีวิตของผู้อื่นดับสูญไป. ไม่ลักทรัพย์สินข้าวของของผู้อื่น. ไม่ประพฤติผิดทางกามกับสามีภรรยาของผู้อื่น หรือผู้ที่พ่อแม่ผู้ปกครองไม่อนุญาต. และไม่เสพสุรายาเมา ยาเสพติดทุกชนิด. ส่วนการรักษาวาจาให้เป็นปรกติ หมายถึงการไม่พูดเท็จ พูดหลอกลวง ปั้นน้ำเป็นตัว หรือพูดจาให้ร้ายผู้อื่น ถ้าทุกคนรักษาศีล ๕ คือปฏิบัติกายวาจาให้เป็นปรกติเพียงขั้นพื้นฐาน ๕ ข้อนี้ได้ ก็จะทำให้ตนเองและสังคมเป็นสุขด้วย
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๙ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.