สภากาชาด ๑

          เมื่อเกิดสงครามหรือเกิดภัยพิบัติต่าง ๆ เรามักเห็นองค์การหนึ่งที่เข้ามาช่วยเหลือผู้บาดเจ็บและผู้ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์นั้นอย่างรวดเร็วเสมอ องค์การนั้นคือ สภากาชาด จนบางคนคิดว่าสภากาชาดมีหน้าที่ช่วยเหลือประชาชนเมื่อเกิดสงครามหรือเกิดภัยพิบัติต่าง ๆ เท่านั้น  แต่แท้จริงแล้วสภากาชาดเป็นองค์การกุศลที่ทำหน้าที่รักษาพยาบาลผู้ป่วยไข้และบาดเจ็บทั้งในยามสงครามและในยามสงบ  ตลอดจนการบรรเทาทุกข์ช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติต่าง ๆ  จากหน้าที่และความสำคัญขององค์การนี้ จึงขอเล่าประวัติคร่าว ๆ ให้ผู้อ่านได้รับทราบกัน

          จากหนังสือสารานุกรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่มนที่ ๒๗ ได้เล่าถึงประวัติของสภากาชาดพอสรุปได้ว่า  สภากาชาดเป็นองค์การที่เกิดจากแนวคิดของ อังรี  ดูนังต์ (Henri Dunant) ชาวสวิสต์ เกิดเมื่อวันที่ ๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๓๗๑ ณ กรุงเจนีวา ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ เขาได้เดินทางไปท่องเที่ยวในทวีปอเมริกาเหนือ และผ่านไปทางภาคเหนือของอิตาลีซึ่งเขาได้พบเห็นการสู้รบระหว่างทหารฝรั่งเศสซึ่งช่วยอิตาลีรบกับออสเตรีย  มีทหารบาดเจ็บเป็นจำนวนมากแต่ไม่มีผู้ใดให้การรักษา เขาจึงช่วยเหลือผู้บาดเจ็บด้วยตนเองและขอร้องให้หญิงชาวบ้านแถวนั้นมาช่วยด้วย จากแนวคิดของเขาทำให้มีการจัดตั้ง “คณะกรรมการระหว่างประเทศเพื่อบรรเทาทุกข์ทหารบาดเจ็บ” (International Committee for the Reflief of Wounded Combatants) เมื่อวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๐๖ ซึ่งปัจจุบันคือ “คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ” (International Committee for the Red Cross หรือ ICRC)  สัญลักษณ์ของกาชาดคือ เครื่องหมายกากบาทแดง  อันเป็นการให้เกียรติแก่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของกาชาด  ซึ่งการดำเนินงานของกาชาดนั้น  ได้ยึดหลักการกาชาด ๗ ประการคือ มนุษยธรรม ความไม่ลำเอียง ความเป็นกลาง ความเป็นอิสระ บริการอาสาสมัคร ความเป็นเอกภาพ และความเป็นสากล  สภากาชาดไทยมีประวัติความเป็นมาที่น่าสนใจยิ่งนัก  ไม่แพ้สภากาชาดของชาติอื่น  จึงจะขอเล่าถึงประวัติความเป็นมาของสภากาชาดไทยในบทความ เรื่อง “สาภากาชาด ๒” ในตอนต่อไป.

        อิสริยา เลาหตีรานนท์