สมาธิ

          คำที่เขียนว่า สมาธิ ออกเสียงว่า [สะ -มา-ทิ]  ก็ได้  [สะ -หฺมาด] ก็ได้.   เมื่อออกเสียงว่า [สะ -มา-ทิ]  หมายถึงการทำจิตให้สงบนิ่ง ไม่นึกถึงสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็น ความสุข  ความทุกข์ ความรวย ความจน  ความสบายหรือความลำบาก.   ตามแนวทางการปฏิบัติของพุทธศาสนิกชน  ถือว่าการทำจิตให้สงบนิ่ง ไม่คิดถึงสิ่งใด ๆ จะทำให้ละความโลภ ความโกรธ  ความหลง หรือกิเลสต่าง ๆ ชั่วระยะหนึ่ง  การทำสมาธิที่ปฏิบัติกันโดยทั่วไป คือนั่งขัดขาเข้าด้วยกันอย่างที่เรียกว่า  ขัดสมาธิ (อ่านว่า ขัด-สะ -หฺมาด)  มือทั้งสองวางซ้อนกันไว้ตรงหน้าตัก และหลับตา  ทำจิตให้สงบนิ่ง.  ท่านั่งขัดสมาธิมี ๒ แบบได้แก่  ขัดสมาธิราบ (อ่านว่า ขัด-สะ -หฺมาด-ราบ) หรือ ขัดสมาธิสองชั้น (อ่านว่า ขัด-สะ -หฺมาด-สอง-ชั้น) และ ขัดสมาธิเพชร (ขัด-สะ -หฺมาด-เพ็ด).  ขัดสมาธิราบ คือท่านั่งขัดสมาธิให้เท้าข้างขวาหงายอยู่บนตัก   เท้าซ้ายสอดอยู่ใต้ขาข้างขวา   ส่วนท่าขัดสมาธิเพชรต้องให้ขาท่อนล่างไขว้กัน และให้ฝ่าเท้าทั้ง ๒ ข้างหงายอยู่บนตัก.

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๓๐ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.