สมาธิ
คำที่เขียนว่า สมาธิ ออกเสียงว่า [สะ -มา-ทิ] ก็ได้ [สะ -หฺมาด] ก็ได้. เมื่อออกเสียงว่า [สะ -มา-ทิ] หมายถึงการทำจิตให้สงบนิ่ง ไม่นึกถึงสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็น ความสุข ความทุกข์ ความรวย ความจน ความสบายหรือความลำบาก. ตามแนวทางการปฏิบัติของพุทธศาสนิกชน ถือว่าการทำจิตให้สงบนิ่ง ไม่คิดถึงสิ่งใด ๆ จะทำให้ละความโลภ ความโกรธ ความหลง หรือกิเลสต่าง ๆ ชั่วระยะหนึ่ง การทำสมาธิที่ปฏิบัติกันโดยทั่วไป คือนั่งขัดขาเข้าด้วยกันอย่างที่เรียกว่า ขัดสมาธิ (อ่านว่า ขัด-สะ -หฺมาด) มือทั้งสองวางซ้อนกันไว้ตรงหน้าตัก และหลับตา ทำจิตให้สงบนิ่ง. ท่านั่งขัดสมาธิมี ๒ แบบได้แก่ ขัดสมาธิราบ (อ่านว่า ขัด-สะ -หฺมาด-ราบ) หรือ ขัดสมาธิสองชั้น (อ่านว่า ขัด-สะ -หฺมาด-สอง-ชั้น) และ ขัดสมาธิเพชร (ขัด-สะ -หฺมาด-เพ็ด). ขัดสมาธิราบ คือท่านั่งขัดสมาธิให้เท้าข้างขวาหงายอยู่บนตัก เท้าซ้ายสอดอยู่ใต้ขาข้างขวา ส่วนท่าขัดสมาธิเพชรต้องให้ขาท่อนล่างไขว้กัน และให้ฝ่าเท้าทั้ง ๒ ข้างหงายอยู่บนตัก.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๓๐ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.