สามเณร
คำว่า สามเณร เป็นคำที่มาจากภาษาบาลีว่า สามเณร (อ่านว่า สา-มะ -เน-ระ) แปลว่า ผู้เป็นเชื้อสายของสมณะ. สามเณร เป็นคำเรียกผู้ที่ดำรงเพศอย่างภิกษุในพระพุทธศาสนา แต่เป็นเด็กชายที่มีอายุยังไม่ครบ ๒๐ ปี และสมาทานศีลเพียง ๑๐ ข้อ แม้จะถือศีลเพียง ๑๐ ข้อ แต่สามเณรก็จะปฏิบัติตนเช่นเดียวกับภิกษุ เช่น การไม่ถูกเนื้อต้องตัวผู้หญิง ออกรับอาหารบิณฑบาต ไม่ฉันภัตตาหารในเวลาวิกาลคือหลังจากเวลาเที่ยงแล้วเป็นต้น. สามเณรมีมาตั้งแต่ครั้งพุทธกาล เมื่อพระพุทธเจ้าโปรดให้รับพระราหุลพระราชโอรสเข้าอยู่ในสมณเพศ แต่เนื่องจากยังมีอายุไม่ครบ ๒๐ ปี จึงโปรดให้พระสารีบุตรบวชให้เป็นสามเณร คำว่า สามเณร มักเรียกกันสั้น ๆ ว่า เณร เช่น ในปัจจุบันมีการบวชเณรภาคฤดูร้อน เพื่อให้เด็กชายได้รับการอบรมระเบียบและธรรมะเพื่อกล่อมเกลาจิตใจให้เป็นคนดี. ผู้ที่เป็นเณรถ้ามีอายุเกิน ๒๐ ปีแล้วยังไม่บวชเป็นภิกษุ เรียกว่า สามเณรโค่ง.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๘ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.