อบายมุข

          อบายมุข (อ่านว่า อะ -บาย-ยะ -มุก) มาจากคำภาษาบาลีว่า อปาย (อ่านว่า อะ -ปา-ยะ ) แปลว่า ความเสื่อม ความพินาศ คือความย่อยยับแห่งทรัพย์สมบัติ.  กับคำว่า มุข (อ่านว่า มุ -ขะ) แปลว่า ต้นทาง เหตุ. 

          เมื่อรวมเป็น อปายมุข (อ่านว่า อะ -ปา-ยะมุ -ขะ) แปลว่า ต้นทางแห่งความเสื่อม หรือเหตุแห่งความพินาศของทรัพย์สมบัติ.  ภาษาไทยใช้ว่า อบายมุข ซึ่งยังคงมีความหมายเหมือนเดิม

          ในทางพระพุทธศาสนากล่าวว่า อบายมุข หรือ ต้นทางแห่งความเสื่อม ทำให้เสียทรัพย์สิน เสียชื่อเสียง เป็นเหตุให้พบกับความพินาศล่มจม  ได้แก่ ๑. การเป็นนักเที่ยวกลางคืน ฝักใฝ่ในทางชู้สาว  ๒. การเป็นนักเลงสุรา เป็นนักดื่ม ขี้เหล้าเมายา ติดยาเสพติด  ๓. การเป็นนักเลงการพนัน ติดการพนัน เล่นหวยจนครอบครัวเดือดร้อน และ ๔. การคบเพื่อนชั่ว คบคนโดยไม่ดูให้ดีว่าเป็นคนดีหรือไม่ หรือปล่อยให้เพื่อนชักนำไปในทางที่ไม่ดี

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๔ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.