อักษรฟิลิปปินส์
ก่อนที่ประเทศฟิลิปปินส์จะเป็นอาณานิคมของสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ ชาวฟิลิปปินส์มีตัวอักษรของตนเองที่เรียกว่า Baybayin ไบ บา ยิน หรือ Alibata อะ ลิ บา ตา ทั้ง ๒ คำมีความหมายว่า ตัวอักษร ตัวพยัญชนะเหล่านี้มาจากชวาและซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย และมีลักษณะบางประการคล้ายคลึงภาษาสันสกฤตโบราณ ต่อมาเมื่อสเปนได้ปกครองฟิลิปปินส์ ในระหว่าง พ.ศ. ๒๑๐๘-๒๔๓๙ ชาวสเปนได้นำตัวอักษรที่เรียกว่า Abecedario อา เบ เซ ดา ริ โอ ซึ่งใช้เขียนภาษาละตินมาใช้แทน และได้ปรับปรุงอีกครั้งหนึ่งเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๙
ตัวอักษรที่ใช้อย่างเป็นทางการในปัจจุบันเริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๐ ในสมัยของประธานาธิบดีโกราซอน อากีโน ตัวอักษรชุดนี้มีชื่อเรียกใหม่ว่า Makabagong Alpabeto มา คา บา กง อัล ปา เบ โต หมายความว่า “อักษรฟิลิปปินส์ยุคใหม่” อักษรชุดนี้มีทั้งหมด ๒๘ ตัว ประกอบด้วยอักษรฟิลิปปินส์ ๒๐ ตัว และอักษรสเปน ๘ ตัว
อักษรฟิลิปปินส์ ๒๐ ตัว มีดังนี้ a อา b บา k คา d ดา e เอ g กา h ฮา i อี l ลา m มา n นา ng งา o โอ p ปา r รา s ซา t ตา u อู w วา y ยา ในจำนวนนี้เป็นสระ ๕ ตัว คือ a อา e เอ i อี o โอ u อู
อักษรสเปน ๘ ตัว ส่วนมากใช้เขียนคำจากภาษาสเปน มีดังนี้ c เซ f เอฟ เฟ j โฮ ตา ñ เอน เย q คู v เว x เอ กิส z เซ ตา
นอกจากนี้ยังมีเครื่องหมายที่เขียนไว้บนตัวสระ จำนวน ๓ รูป คือ Pahilis ปา ฮี ลิส ( ́ ) ใช้ใส่บนพยางค์ที่ออกเสียงเน้น เช่น คำว่า báon บา โอน แปลว่า เบี้ยเลี้ยง ออกเสียงเน้นที่พยางค์แรก baón บา โอน แปลว่า ฝัง ออกเสียงเน้นที่พยางค์หลัง Paiwa ปา อี วะ ( ̀ ) ใช้ใส่บนพยางค์ที่ออกเสียงกัก เช่น batà บา ตะ แปลว่า เด็ก คำนี้ออกเสียงกักที่พยางค์หลัง ส่วน bata บา ตา แปลว่า เจ็บปวด, ทรมาน ไม่ออกเสียงกักที่พยางค์หลัง และ Pakupya ปา คุป ยะ ( ^ ) ใช้ใส่บนพยางค์เน้นที่ออกเสียงกัก เช่น basâ บา ซะ แปลว่า เปียก คำนี้เน้นพยางค์หลังและออกเสียงกักด้วย ส่วน basa บา ซา แปลว่า อ่าน ไม่เน้นพยางค์หลังและไม่ออกเสียงกักด้วย
ลอรา พรหมกสิกร เขียน
ชลธิชา สุดมุข สรุป
๑๙ สิงหาคม ๒๕๕๗

