อักษรมาเลเซีย
ตอนที่ ๑
ภาษามาเลเซียมีอักษรที่ใช้ในการเขียน ๒ ชนิดคือ อักษรจาวีหรือยาวี (Jawi) และอักษรรูมี (Rumi) อักษรยาวีเป็นตัวอักษรอาหรับที่ชาวมลายูรับมาใช้ มีทั้งหมด ๓๐ รูป และได้คิดประดิษฐ์ขึ้นใหม่อีก ๗ รูป เพื่อให้ครบตามจำนวนเสียงในภาษามลายู มีทั้งหมด ๓๗ รูป ดังนี้
ﺍ อลิฟ ﺏ บาอ์ ﺕ ตาอ์ ة ตา ﺙ ษาอ์ ﺝ ญีม ﭺ จาอ์ ﺡ หาอ์ ﺥ คออ์ د ดาล ﺫ ษาล ﺭ รออ์ ﺯ ซัย ﺱ ซีน ﺵ ชีน ﺹ ศ้อด ﺽ ฎ๊อด ﻁ ฏออ์ ﻅ ซออ์ ﻉ อัยน์ ﻍ ฆอยน์ ڠ งาอ์ ﻑ ฟาอ์ ﭪ ปาอ์ ﻕ ก๊อฟ ک ก๊าฟ ݢـ กาอ์ ﻝ ลาม ﻡ มีม ﻥ นูน ﻭ วาว ۏ ฟาอ์ ﻩ ฮาอ์ ء ฮัมซะฮ์ ﻱ ยาอ์ ى เย ڽ ญา
ในจำนวนนี้มี ๗ ตัว ที่ไม่ได้เป็นอาหรับแท้แต่เป็นการดัดแปลงเพิ่มขึ้นมาเพื่อให้ตรงกับการออกเสียงภาษามลายู คือ ﭺ จาอ์ ڠ งาอ์ ﭪ ปาอ์ ݢـ กาอ์ ۏ ฟาอ์ ى เย ڽ ญา นอกจากนี้ ในจำนวนนี้ยังมีอักษรที่ใช้เป็นทั้งพยัญชนะและสระ จำนวน ๓ ตัว คือ ﺍ อลิฟ ﻭ วาว ﻱ ยาอ์
อักษรยาวีเป็นตัวอักษรที่ใช้เขียนภาษามาเลเซียมาแต่แรกก่อนที่จะใช้อักษรรูมี ปัจจุบันชาวมุสลิมในประเทศไทยที่พูดภาษามลายูถิ่นนิยมใช้อักษรยาวีบันทึกเรื่องราวในศาสนาและการสื่อสารต่างๆ โดยจะมีการเรียนการสอนกันในโรงเรียนปอเนาะ หรือโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามเพื่ออ่านเขียนภาษาอาหรับซึ่งเป็นภาษาในคัมภีร์อัลกุรอาน สำหรับในประเทศมาเลเซียยังคงใช้กันอยู่บ้างในกิจการที่เกี่ยวข้องกับศาสนาอิสลามและขนบธรรมเนียมมลายูในรัฐยะโฮร์ เคดาห์ กลันตัน เปอร์ลิส และตรังกานู นอกจากนี้ ยังพบว่ามีการใช้อักษรยาวีในประเทศบรูไนดารุสซาลัมและเกาะ
สุมาตราอีกด้วย การเขียนอักษรยาวีเมื่อจะประกอบเป็นคำหรือประโยคจะเริ่มจากขวาไปซ้าย
สุมาลี นิมมานุภาพ เขียน
ชลธิชา สุดมุข สรุป
๕ สิงหาคม ๒๕๕๗