อักษรเวียดนาม
ตอนที่ ๑
ภาษาเวียดนามรับตัวอักษรจีนมาใช้ตั้งแต่แรกเริ่ม ชาวเวียดนามเรียกตัวอักษรจีนว่า chữ Hán จื๋อ ฮ้าน โดยออกเสียงตามระบบการถ่ายเสียงของภาษาเวียดนาม ภายหลังจึงคิดระบบตัวอักษรของตนเองโดยดัดแปลงจากตัวอักษรจีน เรียกว่า chữ Nôm จื๋อ โนม
นอกจาก chữ Hán จื๋อ ฮ้าน และ chữ Nôm จื๋อ โนม แล้ว ยังมีพัฒนาการของตัวอักษรโรมัน ซึ่งคิดโดยบาทหลวงฝรั่งเศส อาแล็กซ็องดร์ เดอ รอดส์ (Alexandre de Rhodes) ทำให้ในที่สุด ตัวอักษรจื๋อฮ้านและตัวอักษรจื๋อโนมได้เสื่อมหายไปจากการศึกษาและวรรณกรรมของคนเวียดนาม
ใน พ.ศ. ๒๔๘๘ ประธานาธิบดีโฮจิมินห์ (Hồ Chí Minh) ได้ประกาศอย่างเป็นทางการให้ใช้ตัวอักษรโรมันเป็นตัวเขียนในภาษาเวียดนามและให้เป็นภาษาแห่งชาติ เรียกว่า quốc ngữ โกว๊ก หงือ ภาษาเวียดนามจึงเขียนด้วยอักษรโรมันนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
อักษรโกว๊กหงือมีรูปพยัญชนะ ๑๗ ตัว ดังนี้ b เบ่อ c เก่อ d เส่อ đ เด่อ g เก่อ h เห่อ k กา l เหล่อ m เหม่อ n เหน่อ p เป่อ q เก่อ r เหร่อ s เส่อ t เต่อ v เหว่อ x เส่อ ทั้งนี้ đ เด่อ ถ้าเขียนเป็นตัวพิมพ์ใหญ่มีรูปเป็น Đ สระมี ๑๒ ตัว ดังนี้ a อา ă อ๋า â เอ๋อ e แอ ê เออ i อี o ออ ô โอ ơ เออ u อู ư อือ y อี
นอกจากพยัญชนะเดี่ยวและสระเดี่ยวที่กล่าวไว้ข้างต้นแล้ว ในภาษาเวียดนามก็ยังมีพยัญชนะประสมและสระประสมด้วย เนื่องจากตัวอักษรเวียดนามใช้ตัวอักษรโรมัน การเรียงลำดับพยัญชนะและสระจึงเหมือนกันคือเริ่มจากซ้ายไปขวา และใช้เครื่องหมายวรรคตอนรวมทั้งเครื่องหมายอื่น ๆ ประกอบประโยคเช่นเดียวกับภาษาอังกฤษหรือภาษาที่ใช้อักษรโรมันทั่วไป นอกจากนี้ ภาษาเวียดนามยังเป็นภาษาที่มีวรรณยุกต์ ซึ่งจะได้กล่าวถึงต่อไปในคราวหน้า
พรเพ็ญ ฮั่นตระกูลเขียน
ชลธิชา สุดมุข สรุป