อักษรเวียดนาม
ตอนที่ ๒
ได้กล่าวไปในครั้งที่แล้วว่าตัวอักษรเวียดนามใช้ตัวอักษรโรมัน การเรียงลำดับพยัญชนะและสระเหมือนกับภาษาอังกฤษคือเริ่มจากซ้ายไปขวา และใช้เครื่องหมายวรรคตอนรวมทั้งเครื่องหมายอื่น ๆ ประกอบประโยคเช่นเดียวกัน นอกจากนี้ ภาษาเวียดนามยังเป็นภาษาที่มีระบบวรรณยุกต์ คือมีเสียงวรรณยุกต์ ๖ ระดับ แต่มีเครื่องหมายกำกับ ๕ เครื่องหมาย มีทั้งที่อยู่ในตำแหน่งข้างบนและข้างล่างของตัวอักษร ดังนี้
huyền ฮเหวี่ยน ใช้เครื่องหมาย ̀ กำกับ เป็นเสียงต่ำไม่เปลี่ยนระดับ คล้ายเสียงวรรณยุกต์เอกในภาษาไทย ในการแสดงเสียงเมื่อเขียนเป็นภาษาไทยจึงเลือกใช้เครื่องหมายวรรณยุกต์เอก เช่น mà หม่า แปลว่า แต่, แม้กระนั้น
ngã หงา ใช้เครื่องหมาย ̃ กำกับ เป็นเสียงสูง-ขึ้นและตอนกลางมีลักษณะกักที่เส้นเสียง ออกเสียงคล้าย ๒ จังหวะ โดยหยุดที่หลังจังหวะแรกเล็กน้อย วรรณยุกต์เสียงนี้ไม่มีในภาษาไทย ในการแสดงเสียงเมื่อเขียนเป็นภาษาไทยเลือกใช้เสียงที่ใกล้เคียงที่สุดคือเสียงวรรณยุกต์จัตวา เช่น mã หมา แปลว่า ม้า, รหัส, ภาพที่ปรากฏ, รูปลักษณ์
hỏi หอย ใช้เครื่องหมาย ̉ กำกับ เป็นเสียงต่ำ-ขึ้น คล้ายเสียงวรรณยุกต์จัตวาในภาษาไทย ในการแสดงเสียงเมื่อเขียนเป็นภาษาไทยจึงเลือกใช้เสียงวรรณยุกต์จัตวา เช่น mả หมา แปลว่า หลุมศพ, สุสาน
sắc ซัก ใช้เครื่องหมาย ́ กำกับ เป็นเสียงสูง-ขึ้น คล้ายเสียงวรรณยุกต์ตรีในภาษาไทย ในการแสดงเสียงเมื่อเขียนเป็นภาษาไทยจึงเลือกใช้เสียงวรรณยุกต์ตรี เช่น má ม้า แปลว่า แม่, แก้ม
nặng หนั่ง ใช้เครื่องหมาย ฺ กำกับ เป็นเสียงต่ำ-ตกและตอนท้ายมีลักษณะกักที่เส้นเสียงคล้ายเสียงวรรณยุกต์เอกในภาษาไทย แต่เสียงหนักกว่าและหยุดทันทีในตอนท้าย ในการแสดงเสียงเมื่อเขียนเป็นภาษาไทยจึงเลือกใช้เสียงวรรณยุกต์เอกและให้ใช้สระเสียงสั้น เช่น mạ หมะ แปลว่า ต้นกล้า, ชุบ
และ ngang งาง ไม่มีเครื่องหมายกำกับ เป็นเสียงสูงไม่เปลี่ยนระดับคล้ายเสียงวรรณยุกต์สามัญแต่สูงกว่า ซึ่งไม่มีในภาษาไทย ในการแสดงเสียงเมื่อเขียนเป็นภาษาไทยจึงเลือกใช้เสียงวรรณยุกต์สามัญ เช่น ma มา แปลว่า ผี, งานศพ
พรเพ็ญ ฮั่นตระกูลเขียน
ชลธิชา สุดมุข สรุป
๒๙ กรกฎาคม ๒๕๕๗