อักษรไทย
ตอนที่ ๑
อักษรคือสัญลักษณ์ที่ใช้บันทึกภาษาพูดของมนุษย์ อักษรไทยหรือเดิมเรียกว่า “ลายสือไทย” จะมีมาก่อนยุคพ่อขุนรามคำแหงมหาราชหรือไม่ ยังไม่มีข้อยุติ แต่นักวิชาการส่วนใหญ่สรุปว่าลายสือไทยพัฒนามาจากอักษรปัลลวะของอินเดียตอนใต้ แม้ว่ารูปร่างจะเปลี่ยนไปมาก แต่การเรียงลำดับก็เริ่มจากตัว ก กอ เหมือนกัน
ในปัจจุบันชุดตัวอักษรไทยประกอบด้วย พยัญชนะ สระ วรรณยุกต์ และรูปแทนพยางค์ ดังนี้
พยัญชนะในภาษาไทยมี ๔๔ รูป การเรียกชื่อพยัญชนะไทยใช้สระออประกอบเข้ากับพยัญชนะนั้น ๆ แล้วตั้งชื่อตามคำที่สังคมไทยคุ้นเคยมากที่สุด เพื่อให้คนไทยจำได้ง่าย ดังนี้ ก (ไก่) ข (ไข่) ฃ (ขวด) ค (ควาย) ฅ (คน) ฆ (ระฆัง) ง (งู) จ (จาน) ฉ (ฉิ่ง) ช (ช้าง) ซ (โซ่) ฌ (เฌอ) ญ (หญิง) ฎ (ชฎา) ฏ (ปฏัก) ฐ (ฐาน หรือ สัณฐาน) ฑ (มณโฑ หรือ นางมณโฑ) ฒ (ผู้เฒ่า) ณ (เณร) ด (เด็ก) ต (เต่า) ถ (ถุง) ท (ทหาร) ธ (ธง) น (หนู) บ (ใบไม้) ป (ปลา) ผ (ผึ้ง) ฝ (ฝา) พ (พาน) ฟ (ฟัน) ภ (สำเภา) ม (ม้า) ย (ยักษ์) ร (เรือ) ล (ลิง) ว (แหวน) ศ (ศาลา) ษ (ฤๅษี) ส (เสือ) ห (หีบ) ฬ (จุฬา) อ (อ่าง) ฮ (นกฮูก)
สระในภาษาไทยมี ๒๙ รูป บางรูปมี อ (อ่าง) หรือ ย (ยักษ์) เป็นส่วนประกอบด้วย ดังนี้ -ะ -ั -า -ิ -ี -ึ -ื -ุ -ู เ-ะ เ- แ-ะ แ- โ-ะ โ- เ-าะ -อ เ-อะ เ-อ เ-ียะ เ-ีย เ-ือะ เ-ือ -ัวะ –ัว -ำ ไ- ใ- เ-า
วรรณยุกต์ในภาษาไทยมีเครื่องหมาย ๔ รูป ( -่ -้ -๊ -๋ ) ใช้แสดงเสียงสูงต่ำของพยางค์ เช่น กา ก่า ก้า ก๊า ก๋า, ขา ข่า ข้า, คา ค่า ค้า
รูปแทนพยางค์มาจากสระลอยในภาษาสันสกฤต เมื่อตกมาถึงภาษาไทยได้กลายเป็นรูปแทนพยางค์ ๔ รูป คือ ฤ (รึ) ฤๅ (รือ) ฦ (ลึ) ฦๅ (ลือ)
นอกจากนี้ยังมีเครื่องหมายอีกจำนวนหนึ่งซึ่งจะได้กล่าวถึงในตอนหน้า
นิตยา กาญจนะวรรณ เขียน
ชลธิชา สุดมุข สรุป