อัจฉริยะ
อัจฉริยะ แปลว่า วิเศษ น่าแปลกใจ มีความรู้ความสามารถเกินกว่าระดับปรกติ. คำว่า อัจฉริยะ เป็นคำที่มาจากคำภาษาบาลีว่า อจฺฉริย (อ่านว่า อัจ-ฉะ –ริ -ยะ) ซึ่งตรงกับคำในภาษาสันสกฤตว่า อาศฺจรฺย. (อ่านว่า อาศ-จัร-ยะ) ในภาษาไทยใช้คำว่า อัจฉริยะ เฉพาะในความหมายว่า มีปัญญาความสามารถที่ดีเด่นเป็นพิเศษมากกว่าคนทั่วไป หรือมีลักษณะพิเศษแตกต่างจากลักษณะทั่วไป. เด็กที่มีความสามารถเป็นพิเศษ สามารถเรียนรู้หรือคิดค้นสิ่งใดได้เกินกว่าวัยของตนมาก ๆ ก็มักเรียกว่า เด็กอัจฉริยะ. คำว่า อัจฉริยะ ถ้าเป็นส่วนหน้าของคำสมาสก็จะตัดสระอะออก เช่น อัจฉริยบุคคล หมายถึง ผู้มีปัญญามีความสามารถเกินกว่าระดับปรกติมาก. อัจฉริยลักษณะ หมายถึง ลักษณะดีเด่นเป็นที่น่าอัศจรรย์ เช่น อัจฉริยลักษณะของมหาบุรุษ. อัจฉริยลักษณะของภาษาไทย.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.