อายุขัย
อายุขัย เป็นคำที่มาจากภาษาบาลีสันสกฤต ประกอบด้วยคำว่า อายุ และ ขัย
อายุ เป็นคำนาม แปลว่า เวลาที่ดำรงชีวิตอยู่ เวลาชั่วชีวิต หรือระยะเวลาตั้งแต่เกิดจนถึงเวลาที่กล่าวถึง
ขัย แปลว่า ความสิ้นไป ความเสื่อมไป
เมื่อรวมเป็น อายุขัย จึงแปลว่า ความสิ้นไปแห่งอายุ ความหมดไปแห่งอายุ หมายถึง ความตาย นิยมใช้กับคำว่า ถึง หรือ สิ้น เป็น ถึงอายุขัย สิ้นอายุขัย เช่น คนเราเมื่อถึงอายุขัยก็ย่อมล่วงลับไปเป็นธรรมดา
คำว่า อายุขัย ยังมีความหมายว่า จำนวนปีที่คาดคะเนว่าคนจะมีอายุอยู่ได้ เช่น การพัฒนาทางการแพทย์ ทำให้คนมีอายุขัยยาวขึ้นกว่าแต่ก่อน. ผู้หญิงมีอายุขัยมากกว่าผู้ชาย.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๑ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.