เกาลิน

          เกาลิน เป็นคำไทยคำหนึ่งที่มีต้นเค้ามาจากภาษาต่างประเทศ  และได้เก็บไว้ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ โดยให้นิยามไว้ว่า หมายถึง ดินเกาเหลียง  และระบุที่มาของคำว่า มาจากภาษาอังกฤษว่า kaolin  ซึ่งคำว่า kaolin  นี้ก็เป็นคำที่มาจากภาษาอื่นเช่นกัน หนังสือพจนานุกรมศัพท์ธรณีวิทยา ฉบับราชบัณฑิตยสถาน ระบุว่า  kaolin  เป็นคำที่มาจากภาษาจีนว่า Kauling  ซึ่งเป็นชื่อหมู่บ้าน Gaoling (Kauling) ในอำเภอ Jauchou Fu  อดีตหมู่บ้านนี้เคยเป็นแหล่งแร่ดินทนไฟสีขาวมาก่อน

          ในทางธรณีวิทยาได้เก็บคำ kaolin ไว้เช่นกัน โดยบัญญัติศัพท์ว่า ดินขาวเคโอลิน  หมายถึง ดินที่ประกอบด้วยเคโอลิไนต์ และ/หรือฮาลลอยไซต์ เป็นส่วนใหญ่ มลทินได้แก่ ควอตซ์ เฟลด์สปาร์ อิลไลต์ ไมกา เหล็กออกไซด์ ไทเทเนียมออกไซด์ ทัวร์มารีน ฮอร์นเบลนด์ และอื่น ๆ ดินขาวเคโอลินที่เนื้อบริสุทธิ์จะมีซิลิกา (SiO2)  ร้อยละ ๔๖.๕   อะลูมินา (Al2O3)  ร้อยละ ๓๙.๕  และน้ำ (H2O)  ร้อยละ ๑๔   สมบัติทางกายภาพขึ้นอยู่กับขนาดและรูปร่างของผลึก มีสภาพพลาสติกต่ำ เผาแล้วมีสีขาวหรือครีม ดินขาวเคโอลินมีความสำคัญทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม เพราะนำไปใช้เป็นวัตถุดิบในอุตสาหกรรมต่าง ๆ ได้มากมาย เช่น อุตสาหกรรมเซรามิก อุตสาหกรรมกระดาษ อุตสาหกรรมสี อุตสาหกรรมยาง แหล่งดินขาวเคโอลินในประเทศไทยพบที่ จังหวัดระนอง นราธิวาส นครนายก ลำปาง เป็นต้น

          จะเห็นได้ว่า  เกาลิน น่าจะเป็นคำที่เพี้ยนเสียงมาจากคำว่า  เกาเหลียง (Kauling) ในภาษาจีน ส่วนคำ เคโอลิน เป็นคำที่ทับศัพท์มาจากภาษาอังกฤษว่า kaolin ถือได้ว่าคำต่างประเทศในภาษาไทยเป็นหลักฐานทางวัฒนธรรมสำคัญที่แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับนานาประเทศ ทั้งยังแสดงให้เห็นว่าคนไทยสามารถรับวัฒนธรรมต่างชาติและนำเข้ามาผสมผสานกับแนวทางการดำเนินชีวิตของตนได้อย่างกลมกลืนอีกด้วย

อารี  พลดี