เกี้ยว (๒)
เกี้ยว เป็นคำนามหมายถึง เครื่องประดับลักษณะเป็นวงคล้ายพวงมาลัยสำหรับสวมจุก ถ้าเป็นราชาศัพท์ใช้ว่า พระเกี้ยว เช่น ในพระราชนิพนธ์เรื่องอิเหนา ตอนนางมาหยารัศมี นางสการะวาตี และสังคามาระตาแต่งตัว ความว่า “นางทรงมงกุฎพระบุตรี พระน้องใส่เกี้ยวมณีกรอบหน้า”
สมัยก่อนคนไทยไว้ผมยาวจึงนิยมเกล้าผม คือมุ่นขมวดหรือบิดม้วนผมขอดเป็นปมไว้บนศีรษะ และนำสิ่งใดสิ่งหนึ่งมารัดหรือเกี้ยวไว้ไม่ให้ผมที่เกล้านั้นหลุดลุ่ยลงมา จึงเรียกสิ่งที่เอามาเกี้ยวนั้นว่า เกี้ยว แต่เดิมมักใช้ดอกไม้สดร้อยเป็นพวงมาลัยเกี้ยวผมเพื่อใช้เป็นเครื่องประดับด้วย เช่น ในลิลิตพระลอ ตอนพระลอปลอมเป็นพราหมณ์เข้าชมอุทยานกล่าวว่า “ชมดอกไม้เกี้ยวเกล้า เพื่อนไท้แพงทอง”
ต่อมาจึงได้ใช้ทองเหลือง ทองคำ ฝังเพชรพลอยทำเป็นลวดลายเหมือนพวงดอกไม้ ครั้นยุคสมัยเปลี่ยนไปการใช้เกี้ยวประดับศีรษะจึงเลือนหายไป
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๓ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๖ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.