เขียว
คำว่า เขียว ตามที่เข้าใจกันในปัจจุบันหมายถึงสีแบบใบไม้สด แต่ในสมัยก่อนสีเขียวหมายรวมถึงสีน้ำเงินหรือสีฟ้าอย่างท้องฟ้าด้วย คนไทยจึงมักเรียกปากกาที่มีหมึกสีน้ำเงินว่าปากกาเขียว และกล่าวว่าท้องฟ้าเป็นสีเขียว ดังมีสำนวนว่า สุดหล้าฟ้าเขียว หมายถึง ไกลมาก. คำว่า พิมพ์เขียว หมายถึง สําเนาที่ทำขึ้นโดยฉายแสงบนต้นฉบับให้ปรากฏเป็นลวดลายสีนํ้าเงินบนกระดาษพื้นขาว หรือเป็นลวดลายสีขาวบนกระดาษสีน้ำเงิน. ถ้าใช้คำว่า เขียว ขยายคำว่า เหม็น เป็น เหม็นเขียว หมายถึง เหม็นอย่างกลิ่นใบไม้สดบางชนิด เช่น เขาไม่ยอมกินผัก บอกว่าเหม็นเขียว.
คำว่า เขียว เมื่อใช้ขยายคำบางคำ ไม่ได้แสดงสี แต่แสดงความโกรธ ความไม่พอใจ เช่น เจ้านายดุลูกจ้างเสียงเขียว. คุณแม่ทำตาเขียวเมื่อเห็นลูกสาวแต่งตัวไม่เรียบร้อย.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.