เข่ง–หลัว
เข่ง และ หลัว เป็นภาชนะสานด้วยไม้ไผ่. เข่งเป็นคำที่เพี้ยนเสียงมาจากคำจีนว่า เค็ง ซึ่งเป็นภาชนะไม้ไผ่สานรูปทรงสี่เหลี่ยม. ส่วนหลัวเพี้ยนมาจากคำจีนว่า หลือ ซึ่งเป็นภาชนะไม้ไผ่สานรูปทรงกระบอก
เข่งของไทยมีหลายแบบหลายขนาด เช่น
เข่งที่ใช้หาบ ลักษณะทรงกระบอกก้นสี่เหลี่ยม สานด้วยตอกปื้นเป็นลายขัด ปรกติใช้เป็นคู่ แต่ละลูกร้อยเชือกจากก้นเข่งเป็นสี่สายคล้ายสาแหรก รวมผูกเป็นห่วงเพื่อสอดไม้คาน.
เข่งปลาทู ลักษณะคล้ายถาด มีขอบยกตั้งขึ้นโดยรอบ เป็นเข่งสำหรับใส่ปลาทูนึ่งโดยเฉพาะ. เข่งขนม เป็นเข่งขนาดเล็ก รูปทรงกลม สานลายโปร่ง ก้นมน ใช้รองรับอาหาร หรือรองกระทงใบตองแห้งใส่แป้งทำขนมไหว้เจ้า เรียงลงในลังถึงนึ่งให้สุก จึงเรียกขนมนี้ว่า “ขนมเข่ง” เข่งขนมใช้นึ่งหรืออุ่นก๋วยเตี๋ยวหลอดด้วย
ส่วน หลัว มีลักษณะคล้ายเข่ง รูปทรงกลม ก้นสี่เหลี่ยม ตัวหลัวมักใช้ผิวไม้ไผ่สานเป็นลายขัดหยาบ ๆ ตาค่อนข้างห่าง มีหูที่ขอบสองหู หลัวใช้ขนพืชไร่หรือผัก เพื่อขนย้ายไปจำหน่ายยังที่ต่าง ๆ
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๖ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.