เคี้ยว
คำว่า เคี้ยว มี ๒ คำ ๒ ความหมาย. ความหมายหนึ่ง คือ บดให้แหลกด้วยฟัน เช่น เนื้อเหนียวเคี้ยวไม่ออก คำว่า เคี้ยว ความหมายนี้มีความหมายเกี่ยวข้องกับคำว่า เขี้ยว ซึ่งมีเสียงคล้ายคำว่าเคี้ยวมาก ต่างกันเพียงเสียงวรรณยุกต์. คำว่า เขี้ยว ในภาษาไทยมาตรฐานหมายถึง ฟันแหลมคมสำหรับฉีกเนื้อและอาหาร อยู่ระหว่างฟันหน้ากับฟันกราม แต่ภาษาไทยถิ่นเหนือและภาษาไทที่พูดกันนอกประเทศไทยอีกหลายภาษา ใช้คำว่า เขี้ยว หมายถึงฟัน. คำว่า เขี้ยว กับ เคี้ยว จึงเกี่ยวข้องกันในแง่ที่ว่า เขี้ยว หมายถึง สิ่งที่ใช้เคี้ยว ส่วน เคี้ยว หมายถึง อาการที่ใช้เขี้ยวซึ่งหมายถึงฟันบดให้แหลก
คำว่าเคี้ยวอีกความหมายหนึ่ง คือ คด มักใช้ซ้อนกับคำว่า คด เป็น คดเคี้ยว. โคลงโลกนิติบทหนึ่งก็มีคำว่าเคี้ยวที่หมายถึงคด ปรากฏในโคลงบาทแรกที่ว่า “น้ำเคี้ยวยูงว่าเงี้ยว ยูงตาม” หมายความว่า ลำน้ำไหลคดไปมา นกยูงเข้าใจผิดคิดว่าลำน้ำเป็นงูจึงตามลำน้ำไป. คำว่า เคี้ยว ความหมายนี้ในภาษาจ้วงใต้ซึ่งเป็นภาษาไทภาษาหนึ่งก็มีใช้ ออกเสียงว่า แก๋ว แปลว่า หมุนวน
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.