เจดีย์
เจดีย์ มาจากคำภาษาบาลีว่า เจติย (อ่านว่า เจ-ติ-ยะ) หมายถึง สิ่งที่ระลึกซึ่งควรแก่การเคารพบูชา. ในภาษาไทย คำว่า เจดีย์ หมายถึง สิ่งก่อสร้างที่มีรูปทรงคล้ายลอมฟางหรือโอคว่ำ มียอดแหลม ภายบรรจุสิ่งที่นับถือ มีพระธาตุและอัฐิบรรพบุรุษเป็นต้น
เจดีย์ที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธเจ้า เรียกว่า พุทธเจดีย์ (อ่านว่า พุด-ทะ-เจ-ดี) มี ๔ อย่าง ได้แก่
๑. ธาตุเจดีย์ (อ่านว่า ทาด-ตุ-เจ-ดี) คือพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า.
๒. บริโภคเจดีย์ (อ่านว่า บอ-ริ-โพก-คะ-เจ-ดี) คือสิ่งหรือสถานที่ที่พระพุทธเจ้าทรงเคยใช้สอย เช่น บาตร พระแท่นวัชรอาสน์ (อ่านว่า วัด-ชะ-ระ-อาด)
๓. ธรรมเจดีย์ (อ่านว่า ทัม-มะ-เจ-ดี) คือคำสอนของพระพุทธเจ้า ได้แก่ พระพุทธพจน์ซึ่งรวบรวมไว้ในพระไตรปิฎก
๔. อุทเทสิกเจดีย์ (อ่านว่า อุด-เท-สิ-กะ-เจ-ดี) คือสิ่งที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นเครื่องระลึกถึงพระพุทธเจ้า เช่น พระพุทธรูป พระธรรมจักร รอยพระพุทธบาท
เนื่องจากคำว่า เจดีย์ ยืมจากคำภาษาบาลีว่า เจติย (เจ-ติ-ยะ) คำนี้จึงต้องเขียนมี ย์
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๓๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.