เทพ (๑)
เทพ เป็นคำที่มาจากภาษาบาลีและภาษาสันสกฤต ว่า เทว (อ่านว่า เท-วะ) หมายถึง เทวดา คือ ผู้ที่มีชีวิตอย่างเป็นสุขอยู่ในสวรรค์. คำว่า เทพ มักใช้ประกอบคำอื่น มีความหมายถึง เทวดา ราวกับเทวดา หรือเกี่ยวกับเทวดา เช่น เทพบดี (อ่านว่า เทบ-บอ-ดี) ใช้หมายถึงพระอินทร์ซึ่งเป็นผู้ปกครองเทวดาทั้งหลาย. เทพประติมา (อ่านว่า เทบ-ปฺระ-ติ-มา) หมายถึง ประติมากรรมรูปเทวดา. เทพพยากรณ์ (อ่านว่า เทบ-พะ-ยา-กอน) หมายถึง คำทำนายเหตุการณ์ของบ้านเมืองหรือของบุคคลสำคัญที่ถือว่าได้รับมาจากเทพเจ้าหรือพระเจ้า. เทพสังหรณ์ (อ่านว่า เทบ-สัง-หอน) หมายถึง การฝันเพราะเทวดาดลใจให้ฝันเห็น. เทพชุมนุม (อ่านว่า เทบ-ชุม-นุม) แปลว่า ชุมนุมเทวดา เป็นคำเรียกภาพเขียนรูปเทวดาหลายองค์นั่งหรือยืนประนมมือเรียงกันเป็นแถวเพื่อถวายสักการะพระพุทธเจ้า ใช้เป็นภาพประดับผนังพระอุโบสถหรือศาสนสถาน โดยเขียนไว้เหนือช่องหน้าต่างตามความยาวของฝาผนังอาคารหันหน้าไปทางพระประธาน.
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๕ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๖ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.