เป่า
เป่า หมายถึง พ่นลมออกทางปาก เช่น แม่เป่าแผลหลังจากทายาให้ลูก ใช้ปากพ่นลมเพื่อทำให้เครื่องดนตรีบางชนิดหรืออุปกรณ์บางอย่างเกิดเสียง เช่น เป่าขลุ่ย เป่าปี่ เป่าแตร เป่านกหวีด. ใช้เครื่องกลไกพ่นลม เช่น ช่างทำผมใช้เครื่องเป่าผมเป่าผมให้แห้ง. คำว่า เป่า ใช้เป็นภาษาปากหมายถึง ยิงด้วยปืน เช่น นักค้ายาเสพติดถูกเป่าดับไปอีกรายเมื่อคืนนี้
เป่า ประสมกับคำอื่นได้หลายคำ เช่น เป่ากบ เป็นชื่อการเล่นของเด็ก เล่นโดยพ่นลมให้ยางวงเขยื้อนไปประกบกัน. เป่าปี่ เป็นคำสแลง หมายถึงร้องไห้ เช่น ใครแกล้งเธอให้เสียใจ จึงมานั่งเป่าปี่ขี้มูกโป่งอยู่ตรงนี้. เป่าหู หมายถึง พูดให้เข้าหูบ่อย ๆ เพื่อให้เชื่อ เช่น เธอเป่าหูสามีอยู่ทุกวันว่าลูกเลี้ยงเป็นเด็กไม่ดี. เป่าสาก มีความหมายเชิงเปรียบเทียบว่า เงียบเชียบ ไม่พูดไม่จา ไม่โต้ตอบ เช่น ลับหลังก็วิจารณ์เขา แต่ต่อหน้าเงียบเป็นเป่าสาก
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๖ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.