เรือสำเภา

          เรือสำเภา เป็นคำเรียกเรือเดินทะเลของจีนในสมัยโบราณ สร้างด้วยไม้ทั้งลำ มีเสากระโดงสำหรับแขวนใบเรือซึ่งพับเก็บได้ แล่นด้วยกำลังลม เรือเดินทะเลของชาติต่างๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในสมัยโบราณรวมทั้งของไทยในสมัยอยุธยาและต้นรัตนโกสินทร์ก็ล้วนแต่สร้างตามแบบเรือสำเภาของจีนทั้งสิ้น

          คำว่า สำเภา ใน เรือสำเภา คำนี้พ้องกับชื่อ หม่า ซานป่าว หรือ ซำปอกง แปลว่า หลวงปู่ซำปอ. ซานป่าว หรือ ซำปอ เป็นนักเดินเรือของจีนในสมัยต้นราชวงศ์เหม็ง  ซำปอกง นอกจากเป็นนักเดินเรือนามลือเลื่องแล้ว ยังเป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ เขาได้ออกแบบและปรับปรุงเรือเดินทะเลของจีนให้กลายเป็นเรือเดินทะเลขนาดใหญ่ บรรทุกสินค้าได้คราวละมาก ๆ เรียกเรือเดินทะเลนี้ว่า ป่าวฉวน ตามชื่อซานป่าวหรือซำปอกง.  ป่าวฉวน แปลว่า เรือทรัพย์สมบัติ. คำว่า ป่าว แปลว่า ทรัพย์สมบัติ ฉวน แปลว่า เรือ. คำว่า ซานป่าว ได้กลายมาเป็นคำว่า สำเภา ในภาษาไทย

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.