เสน่ง
คำว่า เสน่ง (อ่านว่า สะ -เหฺน่ง) แปลว่า เขาของสัตว์โดยเฉพาะอย่างยิ่งสัตว์เพศผู้. คำนี้ยืมมาจากภาษาเขมรว่า แสฺนง (อ่านว่า สะ -ไนง์) แปลว่า เขาสัตว์ หรือคานสำหรับหาม ใช้เฉพาะแต่ในวรรณคดี ปรากฏในเรื่องกฤษณาสอนน้องคำฉันท์ว่า
พฤษภกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง
โททนต์เสน่งคง สำคัญหมายในกายมี
นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา
หมายความว่า วัวควายและช้างเมื่อตายไปแล้ว เขาทั้งสองและงาทั้งสองจะเป็นเครื่องให้ระลึกได้ว่าครั้งหนึ่งมันเคยมีชีวิตอยู่ ส่วนมนุษย์เรานั้นเมื่อสิ้นชีวิต ร่างกายก็จะสูญสิ้นหมด คงมีแต่ความชั่วความดีเท่านั้นที่คงอยู่. คำว่า เสน่ง ในคำประพันธ์บทนี้ มักจะมีผู้เขียนและอ่านผิดเป็นคำว่า เสน่ห์ ซึ่งหมายถึง ลักษณะที่ชวนให้รักชวนให้หลงใหล. คำว่า เสน่ง ในภาษาไทยยังใช้ว่า เสนง (อ่านว่า สะ -เหฺนง) และ เขนง (อ่านว่า ขะ -เหฺนง) ด้วย
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.