แบหลา
แบหลา เป็นคำที่มาจากภาษาชวา แปลว่า การฆ่าตัวตาย ฆ่าตัวตาย. ในภาษาไทยนำมาใช้ในวรรณคดีเรื่องอิเหนา พระราชนิพนธ์รัชกาลที่ ๒ มักใช้หมายถึง การเผาตัวตายตามสามี เช่น
เห็นเพลิงพลุ่งรุ่งโรจน์โชตนา ก็แบหลาโจนเข้าในอัคคี
และหมายถึง ฆ่าตัวตายตามคนรักที่ตายจากไป เช่น
ให้ประหวั่นพรั่นจิตแสนทวี เหมือนจะชิงยาหยีพี่ไปได้
แม้นเจ้าพรากจากอกวันใด จะแบหลาบรรลัยไปตามน้อง.
แบหลา ใช้เป็นภาษาปาก หมายถึง อาการที่นอนแผ่กางมือกางเท้า ในคำว่า นอนแบหลา เช่น ไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียที มานอนแบหลาอยู่ตรงนี้ทำไม. เช่นความในนิราศพระปฐมของหลวงจักรปาณี (มหาฤกษ์) ว่า
อันข้าวเหนียวกินดีแต่ขี้เกียจ ลงนอนเหยียดแบหลาไม่ว่าขาน
หรือหมายถึง วางสิ่งของแผ่เต็มพื้นที่ เช่น เขาวางหนังสือแบหลาไว้บนโต๊ะ ตัวหายไปไหนก็ไม่รู้. แบหลา ที่เป็นภาษาปากนี้ ความหมายอยู่ที่คำว่า แบ
คำว่า แบหลา บางทีใช้ว่า แผ่หลา
ที่มา : บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๗ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.